•NERDSPOT•

Foxmarks dla Safari

2009-02-07T19:38:00.013+01:00

Dziś dla Safari pojawiła się oficjalna wersja dodatku Foxmarks.

Addon ten, znany przede wszystkim z Firefoxa, pozwala na łatwą synchronizację wszystkich zakładek użytkownika, robiąc ich wirtualny backup.

Jego dużym atutem jest nie ingerowanie w interface przeglądarki. Za punkt wyjściowy zawsze służą zakładki ustawione w samej przeglądarce - nie ma potrzeby instalowania żadnych dodatkowych pasków, jak ma to miejsce chociażby w konkurencyjnym del.icio.us .

Aplikacja działa szybko i - jeśli tego chcemy - niezauważalnie. Domyślnie o każdej synchronizacji informuje nas wyskakujące powiadomienie Growl; ponadto w pasku findera pojawia się ikonka Foxmarks.

Obie te opcje można wyłączyć.

Oczywiście w każdej chwili mamy też dostęp do swoich zakładek on-line, co przydaje się gdy chcemy np. sprawdzić coś na nie swoim komputerze.

Dla wymagających przewidziano również opcję dzielenia się zakładkami ze znajomymi.

Choć wersja, którą opisuje przeznaczona jest dla Safari (Mac), używam tego dodatku także w Firefoxie na Linuksie i jestem równie zadowolony z jego działania.

Gorąco polecam! :)

Slumdog Millonaire (Slumdog. Milioner z ulicy) [2008]

2009-02-03T12:17:00.001+01:00

Jamal Malik (Dev Patel) stoi przed pytaniem za 20 milionów rupii. Jak to zrobił?

A. Oszukiwał
B. Ma szczęście
C. Jest geniuszem
D. Tak zostało zapisane

Takim oto pytaniem rozpoczyna się najlepszy moim zdaniem film 2008 roku i jeden z najlepszych filmów jakie widziałem. Jamal Malik chłopak który wraz ze swoim bratem Salimem wychował się na ulicach Bombaju, nie posiada żadnego wykształcenia a jednak udało mu się dojść do przedostatniego pytania w indyjskim wydaniu milionerów. Jak to zrobił? Tego właśnie chce się dowiedzieć również policja która pod zarzutem oszustwa aresztuje Jamala i zabiera na przesłuchanie podczas którego próbuje dowiedzieć się w jaki sposób zaszedł tak daleko. Jamal nie oszukiwał, po prostu znał odpowiedzi. Próbując wyjaśnić w jaki sposób posiadł taką wiedzę, chłopak opowiada inspektorowi historię swojego życia, historię której każdy rozdział dał odpowiedź na jedno z pytań teleturnieju.

Po po przeczytaniu tego pomyślicie pewnie że to ciekawy pomysł na film, ale czy dobrze wykorzystany? Na szczęście tak. Historia Jamala to wzruszająca i przejmująca opowieść o utraconej miłości i przeznaczeniu. To opowieść ukazująca również mroczne strony dorastania na ulicy, ale czyni to tylko ją bardziej angażującą. Bardziej wiarygodną.

Jest to również jeden z tych filmów który korzysta na tym że jest filmem. Wizualnie film jest bardzo dopracowany, każde ujęcie i każdy efekt jest na swoim miejscu potęgując tylko wrażenie wywoływane przez opowiadaną historię. Natomiast muzyka to prawdziwy majstersztyk. Połączenie elektronicznych bitów z indyjskimi motywami nadaje filmowi współczesnego klimatu jednocześnie świetnie oddając atmosferę Indii. Jedną ze scen w której muzyka i obraz funkcjonują w idealnej symbiozie jest scena ukazująca Jamala i jego brata Salima mieszkających w, a właściwie na pociągu. Fragment ten za każdym razem wywołuje uśmiech na mojej twarzy.

Slumdog. Milioner z ulicy to niezwykła podróż. To historia którą zrozumie każdy. Film korzysta na umiejscowieniu akcji w Indiach. Każdy przyzwyczaił się już do amerykańskiego kina a pewnie nawet odczuwa juz przesyt, ten film oferuje jednak coś nowego, świeżego. Dzięki temu bardziej się angażujemy i staramy się zrozumieć, bo mimo że jest to kolejna historia o miłości czujemy że film niesie ze sobą jednak coś więcej. Jednakże nawet ignorując to coś i traktując ten film jedynie jako współczesną baśń, nadal będziemy się dobrze bawić i wyjdziemy z seansu jako odrobinę lepsi ludzie.

Gearsowy dysonans…

2009-01-20T16:00:00.001+01:00

Od czasu ostatniego wpisu ukończyłem Gears Of War 2 już dwukrotnie, jesteśmy z moją dziewczyną na 30 fali w Horde mode oraz przymierzamy się do przejścia gry na poziomie Insane. Można więc po tym wywnioskować że druga część Gearsów raczej nie rozczarowuje. Naprawdę zakochałem się w tej grze, mam jednak wyrzuty sumienia. Nieskromnie mówiąc uważałem siebie zawsze za konesera gier. Lubię gdy twórcy zaskakują mnie nowymi pomysłami, nietypową mechaniką gry czy też dająca do myślenia fabułą nawet jeśli odbywa się to kosztem bardziej dopracowanego gameplayu. Gears Of War 2 nie może się pochwalić żadną z tych rzeczy. Jest to tylko bardzo dopracowana strzelanka TPP w klimacie letniego kinowego hitu z mnóstwem wybuchów i niesamowitych efektów specjalnych. Jest trochę humoru, trochę wzruszeń, a głowni bohaterowie deficyty w IQ nadrabiają charyzmą przebijająca się najczęściej w zabawnych one line’erach.

Mimo to uważam jednak że GOW2 należy wyróżnić za jedną rzecz. Po tych kilkudziesięciu godzinach spędzonych z grą dochodzę do wniosku że pracownicy Epic musieli spędzić tych godzin setki grając w inne strzelanki i wyłapując z nich wszystko to co sprawiało w nich największą frajdę. Następnie po przefiltrowaniu tych elementów przez unikalny świat Gears Of War umieścili je w swojej grze. Gears of War 2 jest dla mnie po prostu strzelanką idealną. Wszystkie elementy takie jak system chowania się za osłoną, sposób przeładowywania, sterowanie, odrzut broni, efekty trafień, połączone umiejętnie w jedno sprawiają że od GOW2 trudno się oderwać.

Pytanie tylko brzmi czy gdybyście mieli wskazać grę roku i do wyboru mieliliście grę rewolucyjną, tryskającą świeżością ale jednak gameplay nie byłby w niej do końca dopracowany a jako alternatywę mielibyście grę pokroju GOW2 gdzie wszystko jest dopracowane i aż chce się w to grać, którą byście wybrali?

Jak NIE powinien wyglądać film "Zelda".

2008-11-28T15:17:00.001+01:00

Z ciężkim sercem krytykuje się coś w co widać że grupka fanów włożyła sporo pracy. Jednak naprawdę słabe aktorstwo i wylewający się z ekranu kicz raczej nie pomagają w odbiorze tego trailera.

Gears of War 2 - Blog - część 1.

2008-11-27T15:15:00.001+01:00

Mam problem z pisaniem recenzji. Często nie potrafię w jednej pisemnej wypowiedzi, podsumować wrażeń zebranych podczas tej 10-12h przygody z grą. Zwłaszcza jeśli gra dostarcza ich tyle co np. Dead Space. Dlatego też wpadłem na pomysł aby moje wrażenia z Gears of War 2 opisać w formie bloga pisanego po przejściu każdego rozdziału. So, here we go.

Grałem wraz z moją dziewczyną [gamertag:Bucus] w trybi e co-op na jednej konsoli.

Act 1 Tip Of The Spear

WOW! To pierwsze co się ciśnie na usta po ok. 30 min spędzonych z trybem single player tej gry. Dlaczego? Może dlatego że w ciągu tych 30 min spotykamy tyle Reavers'ów ile podczas całej pierwszej części? Może dlatego że gdy po krótkim, intensywnym pierwszym levelu zostajemy uraczeni epicką cutscenką podczas której na tle zapierającego dech w piersiach widoku ukazuje nam się logo gry i myślimy sobie wtedy „łoł czyli gra zaczyna się dopiero teraz”. Może też dlatego że podczas tych 30 min doświadczymy szaleńczej jazdy ogromną ciężarówką przypominająca mini platformę wiertniczą, podczas której miniemy się z ok czterema Brumakami, oraz będziemy odpierać ciągłe ataki Locust'ów, a nawet próby abordażu dokonywane przez nich za pomocą naszej własnej broni, czyli ogromnej ciężarówki którą udało im się uprowadzić. Dodatkowo gdy pomyślimy w tym momencie ze to dopiero sam początek gry, trudno sobie wyobrazić co czeka nas dalej. Jednym słowem „WOW!”.

Multiplayer (Horde mode)

Tryb Horde to czysty arcade’owy fun. Team składający się z maksymalnie 5 osób zostaje rzucony na jedną z multiplayerowych map na której będzie musiał się bronić przed kolejnymi coraz to trudniejszymi falami przeciwników. Jeśli atak przeżyje chociaż jedna osoba, przed następna falą wszyscy polegli respawnują się i gra toczy się dalej. Zanim zacząłem kampanię, spędziłem w tym trybie trochę czasu. Najpierw w pojedynkę, aby w yczuć sterowanie i nowe rodzaje broni, a następnie online. Granie w tryb Horde samemu może spełniać rolę treningu przed wyruszeniem na podbój XBOX Live, ale przypuszczam ze ciężko byłoby samemu dojść wyżej niż do 10 fali, ja sam kończę swoją samotną przygodę na góra 5, poza tym tak naprawdę Horde nabiera rumieńców dopiero w kilka osób. Współpraca jest kluczem do przetrwania. Owszem, biegając samemu i olewając team da się przeżyć kilka pierwszych natarć… ale tylko tyle. Reasumując, I AM LOVIN’ IT!

Bieg pierwszy vs. bieg drugi

Niedawno neverfree podesłał mi link do zabawnego fragmentu programu „Kuba Wojewódzki” w którym Jacek Braciak podsumowuje różnice między filmem polskim a filmem amerykańskim. To podsumowanie można rónwnież odnieść do porównania Gears of War z Gears Of War 2. W pierwszej części właściwie tylko wiemy że gdzieś tam trwa wojna i robimy niby coś co ma pomóc w przechyleniu szali zwycięstwa na naszą stronę, ale nigdy tego nie odczuwamy. Cóż, Gears Of War 2 tą wojnę daje odczuć nam od pierwszej chwili. Widzimy krążące helikoptery i inne pojazdy. Widzimy maszerujące wojska. Walczymy nie tylko z małymi grupkami żołnierzy ale nieraz i z całymi zastępami. Nie twierdzę ze pierwsza część była zła, była po prostu inna. Tamta gra była o grupce kolesi, którzy szlajają się po jaskiniach, zniszczonych i opustoszałych budynkach i piwnicach od czasu do czasu rozprawiając się z małymi oddziałami wroga. Ta gra jest o grupce kolesi biorących udział w regularnej wojnie, w operacji na wielką skalę podczas której walka z 20 metrowymi potworami, i setkami wrogich żołnierzy to chleb powszedni.

NXE is cool

2008-11-21T04:27:00.001+01:00

W chwili gdy to piszę, od 2 dni każdy uinternetowiony posiadacz XBOX'a ma już swojego avatara...

Każdy przetestował już nowego dashboarda, wypróbował opcje instalacji gier itd.

Podsumowując, operacja się udała... aczkolwiek opinie na temat tego update'u są różne. Co ja sądze? Moim zdaniem wygląd interfejsu zmienił się zdecydowanie na lepsze, do tego stopnia że gdy ostatnio zmuszony byłem do korzystania ze starego dashboard'u, wydał on mi się strasznie toporny, "ciasny" i brzydki.

Avatary? Moim zdaniem są w porządku, szkoda tylko ze poza chwaleniem się nim na blogu czy facebook'u niezbyt dużo można z nimi robić. Lista znajomych na xbox live natomiast, dzięki nim wygląda o wiele bardziej rozrywkowo. Poza tym twórcy gier mają tu na pewno duże pole do popisu.

XBOX Live marketplace dostęny na XBOX.com? Świetna sprawa. Wchodzimy na stronę, znajdujemy interesującą nas rzecz, grę, demo czy trailer. Wstawiamy do kolejki i sciąganie rozpocznie się gdy tylko wrócimy do domu i włączymy konsolę.

Co do rzeczy niezwiązanych z NXE. Ukazały się dziś pierwsze informacje dotyczące wyczekiwanego dodatku do GTAIV dostępnego wyłącznie dla posiadaczy wersji gry na konsolę XBOX360.

Data premiery? 17.02.2009

Tytuł? The Lost and Damned

W tym epizodzie wcielimy się w postać członka motocyklowego gangu "The Lost" o imieniu Johnny Klebitz. Ma on być postacią bardzo różniąca się od głównego bohatera GTAIV. Jego oczami zobaczymy też Liberty City od zupełnie innej strony.

Twórcy obiecują nam godziny świeżego gameplay'u. Cóż, pozostaje tylko zacierać ręce bo mimo iż postać Niko przypadła mi bardzo do gustu, to jednak muszę przyznać iż przygody odzianego w skórę biker'a już na papierze wydają się przyćmiewać perypetie poczciwego Niko, przynajmniej jeśli chodzi o "współczynik fajności".

Kwartał 4 atakuje...

2008-11-10T15:58:00.001+01:00

Nawet na ulicach warszawy można dostrzec znaki świadczące o tym, że na dobre już rozpoczął się 4 kwartał tego roku. To najgorętszy dla każdego gracza okres, ukazują się wtedy największe i najbardziej oczekiwane tytuły.

A oto jak skusić nas próbują jedne z tych najbardziej, najbardziej oczekiwanych gier.

Załowałem jedynie że zamiast spodziewanej darmowej kopii gry, na szycie schodów czekał mnie jedynie tłum ludzi.

Tu juz bardziej standardowo, ale urocza buźka sackboy'a wszystko wynagradza.

New XBOX Experience - prawdziwe pierwsze wrażenia. część 2 - check this out...

2008-11-06T14:12:00.001+01:00

Czas na część drugą, tym razem macie okazję zobaczyć jak to wszystko wygląda w akcji. Przepraszam za kiepską jakość ale niestety nie miałem pod ręką nawet porządnej kamery. Anyway, enjoy.

New XBOX Experience - prawdziwe pierwsze wrażenia... część 1

2008-11-06T02:13:00.001+01:00

Po raz pierwszy od chwili powstania tego serwisu mogę poczuć się jak prawdziwy branżowy dziennikarz i przedstawić wam swoją opinię na temat czegoś, na co większość ludzi musi sobie trochę jeszcze poczekać. Mowa tu o wyczekiwanym mega update'cie dashboard'u konsoli XBOX360.

Kilka dni temu na blogu jednego z członków XBOX team'u znaleźć można było link do ankiety po której wypełnieniu dostawało się szansę zdobycia wczesniejszego dostępu do tego update'u. Spośród wszystkich zgloszeń wylosowano niewiele ponad 1000 szczęśliwców. Jakież było moje zdziwienie gdy po kilku dniowej nieobecnościw domu, po włączeniu konsoli powitał mnie napis informujący że dostępny jest update dashboard'u.

Proces instalacji był bezbolesny, najpierw oprogramowanie konsoli updateowane jest w tradycyjny sposób, następnie po resetcie wita nas już nowy styl dashboardu, oraz informacja o tym że aby dokończyć instalację i móc skorzystać ze wszystkich nowych funkcji koniecznie jest pobranie ok 128MB danych które zostaną zapisane na dysku konsoli lub na karcie pamięci. Po wszystkim konsola została zrestartowana po raz kolejny i można było rozpocząć zapoznawanie się z wszystkimi dobrodziejstwami nowego menu.

Avatary

Pierwszą czynnością która wykonujemy po zakończeniu procesu instalacji jest stworzenie własnego avatara. Możemy określić jego wzrost, kolor skóry, gabaryty, dobrać odpowiednie oczy, nos, uszy oraz wybrać fryzurę. Ogólnie możliwości jest bardzo dużo, narzekać można jedynie na mały wybór strojów. Jednakże Microsoft obiecuje że nowe części garderoby będą sukcesywnie dodawane, możliwe nawet że dostępność niektórych elementów ubioru będzie powiązana z achivementami. Avatary mają być również wykorzystywane w grach, jedną z pierwszych pełnoprawnych gier będzie quiz filmowy - Scene It. Microsoft obiecuje również avatrowe update'y do kilku popularnych gier z biblioteki XBOX Live Arcade. Jedną z nich będzie Bomberman Live, w którym będziemy mogli użyc naszego avatara jako postaci którą będziemy sterować.

Kolorowe i uśmiechnięte ludziki to nie jest na pewno coś czego pragną żądni krwi, miłośnicy Gears Of War, ale z drugiej strony Ci i tak konsolę kupili już dawno. M$ liczy za pewne na przyciągnięcie w ten sposób większej ilość casual graczy. Mi osobiście avatary bardzo się podobają, i uważam że to fajny sposób na zbliżenie użytkowników XBOX live którzy dotychczas skrywali się za anonimowymi gamerpicture'sami.

cdn.

Dead Space - pierwsze w(prze)rażenia...

2008-10-28T14:54:00.001+01:00

Dead Space to świeża produkcja zaserwowana nam przez firmę która od dłuższego czasu nie kojarzy się ze świeżością - mowa tu o Electronic Arts. Jest to survival horror utrzymany w klimacie SF. Na odległość czuć inspiracje takimi klasykami jak "Obcy" czy "Ukryty Wymiar". Jednak inspiracje te zostały przefiltrowane przez chorą wyobraźnię twórców dając nam w efekcie oryginalną i... przerażająca produkcję. Produkcję na którą czekałem z wypiekami na twarzy od momentu obejrzenia pierwszych zapowiedzi. Doczekałem się i nie rozczarowałem. Co prawda jak na razie spędziłem z grą jedynie ok 30 min. ale już od samego początku da się wyczuć że gra jest bardzo dopracowana, przemyślana no i przede wszystkim, jest bardzo grywalna. Sterowanie jest bardzo precyzyjne, walki z przerażającymi bestiami czającymi za każdym rogiem są satysfakcjonujące. To co jednak zrobiło na mnie największe wrażenie to po prostu klimat. Klimat zimnego, i opustoszałego na pierwszy rzut oka, ogromnego statku potęgowany przez doskonale skomponowaną ścieżkę dźwiękową, oraz szeroką gamę przerażających dźwięków. Aby dodatkowo wzmocnić uczucie ciągłego zagrożenia, zrezygnowano kompletnie z oddzielnych ekranów inwentarza, czy mapy. Wszystko to jest wyświetlane w czasie rzeczywistym jako holograficzna projekcja umiejscowiona przed oczami naszego bohatera. Rozwiązanie to, oprócz tego, że bardzo efektowne wizualnie, pozawala bardziej wczuć się w grę i wsiąknąć całkowicie w przerażający świat Dead Space. Jeśli kiedykolwiek wydostanę się z niego żywy, możecie liczyć na szczegółową recenzję.

And now for something totaly nerd....

2008-09-01T04:05:00.001+02:00

Szkoda że to tylko teaser... ale to już pewne... wiosną 2009 zobaczymy film Yattaman! OMFG! :>

Ahh, aż przypomniają się beztroskie dziecięce chwile spędzone z polonią 1 gdzie gościły takie kreskówki jak Daimos, Tygrysia Maska, Gigi no i właśnie Yattaman. Człowiek nawet wtedy jeszcze nie wiedział co to jest anime.

EDIT:

Doronjo

Boyakki

Tonzler

Yattamani

Pierwszy trailer Need For Speed Undercover

2008-07-28T13:10:00.001+02:00

Nowy need for speed ma wyjść w tym roku a ja zastanwiałem się czemu więc jeszcze nic związanego z tą grą nie widzieliśmy. Twórcy nie pokazali nic nawet na E3, wiadomo jedynie że gra inspirowana jest filmem Transporter. Zamiast wyścigów będa misje, i będzie można strzelać podczas jazdy.

Oto jest więc pierwszy trailer. To co mi się podoba to filmik z żywymi aktorami, jakoś brakuje mi tego w dzisiejszych grach. Zanosi się na to że produkcja będzie posiadała głębszą fabułe niż poprzednie części. To dobrze.

Wejdzicie też na stronę której adres pokazuje się w tym filmiku -> http://www.whichroadtotake.com/. Klikajcie wszędzie gdzie się ta aby odnalzieć kolejne filmiki przybliżające nam fabułę gry.

Warto wspomnieć że tym razem developerzy mieli pełne 24 miesiące na stworzenie tego tytułu. Mam nadzieje że ich nie zmarnowali, gdyż ostatni tytuł z serii NFS przy którym dobrze się bawiłem to Most Wanted.

Zack de la Rocha powraca...

2008-07-25T14:26:00.001+02:00

Jeśli zastanawialiście się kiedyś co słychać u niegdysiejszego frontman'a Rage Aginst The Machine - Zack'a, możecie już przestać się głowić. Oto Zack wraz z byłym perkusistą zespołu Mars Volta - Jon'em Theodore'em atakują nas swoim wspólnym projektem "One Day as a Lion. Jak to brzmi? Najlepiej przekonajcie się sami, na ich myspace'owym profilu dostępny jest pierwszy utwór z ich EP'ki. Mi się bardzo podoba. Stylistycznie utwór nie odbiega za bardzo od tego co Zack tworzył z Rage Against The Machine, ale raczej trudno uznać to za minus. Łatwo jest zauważyć to że Zack po prostu doskonale się w takiej stylistyce odnajduje, i daje z siebie wszystko.

E3 - Short version

2008-07-20T03:30:00.001+02:00

Niedługo zrobimy jakieś porządne podsumowanie E3, w formie podcasta, video albo po prostu w formie notki. Ale póki co muszę coś napisać żeby nie było że nie zauważyliśmy że było coś takiego jak E3. W skrócie więc:

Najbardziej zaskaskujący i najważniejszy news:

Final Fantasy XIII na XBOX'a 360

Największe rozczarowanie:

Konferencja Nintendo = właściwie nic ciekawego.... więcej mini gier... jedna pozytywna informacja... GTA NA DS'a!!!!! Awsome!

Najlepiej zapowiadające się gry:

Mirror's Edge

Dead Space

FarCry 2

Castlevania: Order Of Ecclesia

Flower

Fable 2

Gears Of War 2

Rock Band 2

Guitar Hero: World Tour

Little Big Planet

Trailer który najbardziej mnie nakręcił:

God Of War III

Rzeczy co do których nie jestem do końca przekonany:

Nowy dasboard Xbox'a 360 i avatary - Update interfejsu naprawdę mi się podoba i do niego nie mam zastrzeżeń. Nie mam też zastrzeżeń również do samej koncepcji avatarów. Pomysł wydaje się trafiony. Nie jestem tylko do końca przekonany co do ich wykonania. Moim zdaniem wyglądaj zbyt pociesznie i przyjaźnie. XBOX360 to głównie konsola dla hardkorowych graczy, którzy za pewne dziwnie będą się czuć gdy ich gamertaga reprezentować będzie słodziutki avatar ubrany w koszulkę polo. Ale może tylko mi się tak wydaje. W gruncie rzeczy zabawa w tworzenie swojego avatara wydaje się ciekawa, a być może okaże się że avatary te będą mogłbyć tak słodkie albo tak mroczne jak tylko będziemy chcieli.

Diablo III - 20 minutowa demonstracja

2008-06-28T19:56:00.001+02:00

Enjoy. Ja po prostu nie mogę się już doczekać chwili kiedy ta gra wpadnie w moje ręce. Nie wiem czy będe potrafił ją obiektywnie zrecenzować...

Diablo III - HELL YEAH!!!!!!!

2008-06-28T14:26:00.001+02:00

Jestem za bardzo podekscytowany by napisać cokolwiek więcej. Po prostu http://www.blizzard.com/diablo3/ -> i wszystko jasne.

Nareszcie!

Assassin's Creed - recenzja (XBOX360)

2008-06-28T03:53:00.001+02:00

Assassin’s Creed zachwyciło wszystkich od momentu ukazania się pierwszych trailerów i screenów. Co może być fajniejszego od sterowania doskonale wyszkolonym średniowiecznym zabójcą który potrafi wspiąć się na prawie każdy budynek, do tego przy jego nadgarstku kryje się wysuwane ostrze, za pomocą którego wykonuje efektowne jedno-ciosowe kills’y? Tak jest, Altair is a bad motherf****r. Pytanie brzmi tylko jak bardzo bad?

Dziwnie się czuję zdradzając zaskakujący zwrot akcji, który twórcom udało się tak długo ukrywać. Ale skoro dowiadujemy się tego na samym początku gry i jest to nawet napisane w instrukcji myślę że nikt nie będzie miał mi tego za złe. Gracz nie wciela się w postać wspomnianego wcześniej Altair’a lecz żyjącego współcześnie barmana, Desmond’a Miles’a. Desmond zostaje porwany przez tajemniczą organizację której nazwa nie została podana w instrukcji, także aby ją poznać musicie przejść grę. Na mnie nie liczcie. Mogę natomiast zdradzić że organizacja ta dysponuje „Animusem” – maszyną potrafiącą odtwarzać wspomnienia naszych przodków zapisane w DNA. W ten właśnie sposób do gry zostaje wprowadzona postać Altair’a. Okazuje się że jest to bardzo daleki przodek Desmond’a a wspomniana wcześniej „tajemnicza organizacja™” wykazuje wielkie zainteresowanie informacjami znajdującymi się we wspomnieniach Altair’a. Mamy więc dwa równolegle prowadzone wątki które elegancko się ze sobą łączą. Fabularnie gra jest naprawdę dobra, wciąga i nie pozwala się oderwać aż do samego końca.

Można by powiedzieć że Assassin’s Creed to taki średniowieczny Hitman ale taki opis byłby dla tej gry bardzo krzywdzący. Oczywiście Altair jest zabójcą, a jego misje polegają na eliminowaniu kolejnych osób wskazywanych przez naszego przełożonego. Różnice ujawniają w stylach ich pracy. Podczas gdy Pan 47 polega na ukrywaniu się w różnych zakamarkach oraz na przebierankach, siła Altair’a tkwi w jego sprawności i zręczności. Przodek Desmonda potrafi zbytnio się nie wysilając wspiąć się na praktycznie każdy budynek, o ile tylko na jego ścianach znajdą się jakieś wysunięte elementy których może się złapać. W praktyce budynki na które nie można się wspiąć można chyba policzyć na palcach jednej ręki, gdyż Altair’owi za „punkt zaczepienia” może posłużyć praktycznie wszystko, gzyms, parapet, balkon, kraty w oknach, czy nawet ledwie odstająca od ściany budynku belka. Właśnie w wolności w poruszaniu się tkwi największa siła tej gry, niestety ujawnia ona też jej największe wady ale o tym później. Ogromne wrażenie zrobiła na mnie animacja głównego bohatera. Jest niesamowicie płynna i naturalna. Jakość animacji to jednak nie jedyny atut silnika graficznego tej produkcji. Wspinając się na oznaczone na mapie punkty obserwacyjne mamy okazje nacieszyć oczy zapierającymi dech w piersiach widokami. Panoramy miast w których przyjdzie nam wykonywać nasze zadania są doprawdy imponujące. Niestety pośrodku tego wizualnego raju znajdzie się parę rzeczy które przez to że reszta gry wygląda tak dobrze, naprawdę rażą. Jedną z nich jest brak jakichkolwiek śladów obrażeń. Kiedy przebijemy kogoś mieczem widzimy jedynie animację podczas której miecz przechodzi przez model wrogiej postaci, powdując jedynie drobną, niezbyt realistycznie wyglądająca utratę krwi. Być może brzmi to jakbym się czepiał i faktycznie nie ma to większego negatywnego wpływu na grywalność, uważam jednak że mając do dyspozycji moc konsol nowej generacji można było to zrobić lepiej.

Pomimo sporego wachlarza ruchów które jest w stanie wykonać Altair, sterowanie jest zaskakująco intuicyjne. Poruszamy się za pomocą lewego analoga, natomiast funkcje przycisków zmieniają się zależnie od sytuacji ale zgodnie z jedną zasadą. Przycisk Y kontroluje głowę naszego bohatera, X i B odpowiednio lewą i prawą rękę, natomiast guzik A kontroluje nasze nogi. W praktyce wygląda to tak że gdy jesteśmy w trybie „low profile”(tryby zmieniamy prawym spustem) wciskając i przytrzymując przycisk A przybieramy pozę zakonnika, dzięki czemu możemy niezauważenie przejść obok strażników lub wtopić w grupę duchownych przechadzających się po ulicy. W trybie „high profile” natomiast po wciśnięciu i przytrzymaniu przycisku A nasz bohater zacznie biec. Wspinanie się, i skakanie po dachach również nie nastręcza zbyt dużej trudności. Wystarczy trzymać wciśnięty prawy spust i przycisk A a Altiar sam złapie się (o ile będzie miał czego) najbliższego punktu od którego może zacząć wspinaczkę. Potem wystarczy już tylko trzymać spust i wychylać analoga w kierunku kolejnego elementu którego nasz zabójca mógłby się chwycić. Brzmi to być może skomplikowanie ale w rzeczywistości jest to bardzo intuicyjne i eleganckie rozwiązanie.

Altair jako zabójca powinien niepostrzeżenie zakraść się do celu i zlikwidować go niezauważenie. Niestety przypuszczam że większość graczy jednak nie obejdzie się bez napatoczenia się na co najmniej kilku strażników, zarówno w drodze do celu jaki i podczas ucieczki. Ale nie ma czego żałować, walki w Assassin’s Creed są bardzo emocjonujące i widowiskowe. Do dyspozycji mamy proste, kilku ciosowe combosy, możemy również parować uderzenia przeciwnika, albo spróbować go rzucić. Jednak najbardziej przydatną umiejętnością są kontrataki, ich opanowanie w połączeniu z odrobiną cierpliwości i refleksu pozwoli nam wyjść cało z każdej opresji.

Sam schemat według którego toczy się rozgrywka jest największą wadą gry. Dostajemy zadanie, jedziemy do wskazanego miasta, tam musimy wspiąć na kilka punktów obserwacyjnych po to by odsłonić ukryte na mapie zadania, których wykonanie dostarcza nam informacji o tym w jakim miejscu i kiedy najdogodniej będzie zlikwidować cel. Nie brzmi to źle, i faktycznie takie nie jest, przynajmniej do jakiegoś 2 lub 3 zabójstwa. W tym momencie do gry powoli zaczyna wkradać się monotonia. Najgorsze jest to że kierując postacią mogącą poruszać się swobodnie w 3 wymiarach, z naciskiem na oś Y, te zadania zmuszają nas w większości przypadków do stąpania po ziemi. To nie jest fajne. Na szczęście same zabójstwa są bardzo emocjonujące i satysfakcjonujące. Również przemierzanie na koniu sporych odległości dzielących miasta, mimo że na początku zachwyca, po kilku takich podróżach zaczyna nużyć. Na szczęście mniej więcej w tym samym czasie pojawia się opcja natychmiastowego przeniesienia się do wybranego miasta. Dziwi mnie to że twórcy poświęcając tyle czasu na pieczołowite wymodelowanie tak ogromnego obszaru, nie mieli jakiegoś sensownego pomysłu na wykorzystanie go.

Assassin’s Creed to gra nowatorska, zachwycająca, piękna i ambitna. Mechanika swobodnego poruszania się we wszystkich 3 wymiarach ubrana w intuicyjne sterowanie i ultra płynną animację to bez wątpienia jedno z największych osiągnięć w dziedzinie gier video w 2007 roku. Ekipa Ubisoft Montreal dobrze wiedziała że trzyma w rękach coś co bez wątpienia zachwyci graczy i krytyków. Wiedziała że sukces Assassin’s Creed zależał będzie od tego czy uda im się tą koncepcję odpowiednio „sprzedać”. Udało się. Szkoda tylko że świetnego pomysłu nie potrafili do końca „ubrać w grę”. Nie zrozumcie mnie źle, AC to świetna gra, zabójstwa sprawiają dużo frajdy a ucieczki wąskimi uliczkami, albo szaleńcze gonitwy po dachach potrafią dostarczyć wrażeń jak mało która gra. Dlatego też tym bardziej razi mnie, przeciętność wszystkiego co wypełnia luki, pomiędzy najlepszymi momentami tej produkcji.

Recenzja powstała w oparciu o grę w wersji na konsolę XBOX360. Grę do testów udostępniła Emilka ;)

The Big Lebowski (1998) - recenzja

2008-06-27T03:33:00.001+02:00

Obsada:
Jeff Bridges - Jeff Lebowski - Koleś
John Goodman - Walter Sobchak
Julianne Moore - Maude Lebowski
Steve Buscemi - Donny

Dziwnie jest pisać recenzję filmu, który już dawno temu został uznany za kultowy. Ale nic nie poradzę na to że dopiero niedawno miałem okazję go obejrzeć. Obejrzeć i zachwycić się. Gdyby spróbować rozebrać ten film na czynniki pierwsze, przeanalizować każdy jego element w oderwaniu do reszty, można by uznać że ta produkcja to jedno wielkie nic. Kilkanaście zabawnych dialogów połączonych ze sobą fabuła która na końcu okazuje się być bez znaczenia. Kino jednak na szczęście cechuje się swoimi prawami, które nie dają szans zdrowemu rozsądkowi i logice.

Film Big Lebowski opowiada nam historię Jeff’a Lebowskiego (Jeff Bridges), czy też jak on sam każe siebie nazywać „kolesia”. Lebowski zupełnie przypadkiem zostaje wplątany w zawiłą intrygę. Na swoje drodze spotyka masę różnych dziwnych ludzi i każda z tych osób coś od niego chce, a przecież on chciał tylko zadość uczynienia za zniszczony dywan. Na szczęście „koleś” nie jest sam. Ma u swego boku dwóch wiernych druhów. Waltera (John Goodman), nieco narwanego weterana wojny w Wietnamie który teraz prowadzi własną firmę ochroniarską, oraz Donny’ego (Steve Buscemi) który zawsze bardzo chce wtrącić do rozmowy coś od siebie jednak nikt nie traktuje go poważnie.

Big Lebowski reprezentuje sobą bardzo specyficzny gatunek filmu. Jest to film który na pierwszy rzut oka nie niesie zbyt wiele treści, a przynajmniej takiej treści którą dałoby się opisać słowami. Jednak wystarczy na chwilę zapomnieć o rzeczywistości, o logice i dać się porwać klimatowi, muzyce. Dać wciągnąć się w ten absurdalny świat „kolesia”. Spróbować poczuć się przez chwilę jak on, nie dbający o pieniądze czy prace. Każdy nosi w sobie „kolesia” tylko niestety zbyt często go w sobie skrywamy.

Bracia Cohen stworzyli fantastyczny film do którego na pewno wrócę jeszcze nie raz. Mogę polecić go każdemu komu nie przeszkadza odrobina absurdu i surrealizmu, za to ceni sobie klimat i dobrą zabawę a przede wszystkim ludziom, którzy często marzą o tym by nasz świat i nasze życie wyglądało nieco inaczej. Dobrze wiedzieć że gdzieś tam jest „koleś”, wyluzowany za nas wszystkich.

Guitar Hero III: Legends Of Rock - wideo recenzja

2008-06-25T22:01:00.001+02:00

Wideo recenzja to chyba jedyny sposób na to by wyrazić jak bardzo ta gra się nam spodobała. Jeśli ktoś nie wie czym jest Guitar Hero, śpieszę z wyjaśnieniem. Sercem gry jest kontroler w kształcie gitary z pięcioma, kolorowymi przyciskami na gryfie oraz specjalnym przełącznikiem, który naciskając symulujemy uderzenie w struny gitary. Cała zabawa polega na tym ze wybieramy jedną z ponad 70 rockowych piosenek które znajdują się na dysku z grą. Na ekranie widzimy różnkolorowe kółka symbolizujaće nuty w piosence, zmierzają one w stronę gracza. Chodzi o to by wcisnąć i przytrymać na gryfie przycisk odpowiadający kolorem danej nutce, a następnie "uderzyć w struny" w momencie gdy nuta ta znajdzie się na wysokości linii na dole ekranu.

Plastikowa imitacja gitary? Jakieś różnokolorowe kółeczka? Co to w ogóle jest? Pewnie myślą niektórzy z was, ale wiedzcie że jeśli w waszej duszy gra muzyka i zawsze skrycie marzyliście o tym by zostać gwiazdą rocka. Po zagraniu w tę grę po waszych plecach przebiegną ciary, a wy zanim się obejrzycie będziecie biegać z plastikową gitarą po całym pokoju strojąc rockowe miny. OH YEAH!!

Gra powinna spodobać się również ludziom którzy po prostu lubią muzykę i muzyczne gry. Ja twierdzę jednak że każdy powinien zagrać w tą grę chociaż raz, jeśli po skończonej piosence nic nie poczuje, odłoży gitarę, i powie beznaniętmym głosem "fajne" to ok. Zrozumiem, to gra nie dla niego. Ale spróbować powinien każdy.

Zabawne reklamy "Bad Company"

2008-06-24T00:09:00.002+02:00

Battlefield: Bad Company to najnowszy fps shooter firmy DICE.
Aby lepiej wypromować grę, wydawcy stworzyli kilka zabawnych filmików wyśmiewających wybrane elementy innych gier.

1. Metal Gear Solid i beczka jako kryjówka przed wrogami:

2. Rainbow 6 Vegas:

3. Gears of War i utwór "Mad World":

--
Źródło: www.thatvideogameblog.com

CD Projekt wyda Bionic Commando

2008-06-23T23:06:00.002+02:00

Firma CD Projekt ogłosiła, że do ich planu wydawniczego dołączył nowy tytuł - Bionic Commando.

Gra jest kontynuacją znanego hitu z automatów o tym samym tytule. Twórcy gry szykują nam prawdziwą ucztę, kusząc piękną grafiką 3d, otwartymi przestrzeniami i ciekawym systemem sterowania.

Transpor... eee tzn. WheelMan

2008-06-23T20:35:00.002+02:00

Nowy trailer, nowej gry z Vin Diesel'em pt. "WheelMan". Gra zachwyać ma iście filmowymi pościgami rozgrywającymi się na ulicach Barcelony. Trailer wzbudził w nas dosyć silne skojarzenia z filmem "Transporter", ale mogę powiedzieć, że wypada to tylko na korzyść gry. Martwi nas jedynie dość sztywna animacja postaci i to, że twarz Vin'a w grze średnio przypomina twarz, którą znamy ze srebrnych ekranów.

"G.I. Joe: Rise of Cobra"

2008-06-23T18:49:00.005+02:00

Na targach filmowych Cinema EXPO w Amsterdamie zaprezentowany został nowy plakat zbliżającej się super produkcji "G.I. Joe".

Poster przedstawia postać Duke'a, graną przez Channinga Tatuma. Widnieje też na nim pełny tytuł filmu "G.I. Joe: Rise of Cobra". Podtytuł ujawniono po raz pierwszy.

To kolejna już z serii superprodukcja bazująca na linii zabawek wydawanej przez Hasbro (pierwszą było "Transformers").

Źródło: filmweb.pl

Dead Space - co nieco o fabule...

2008-06-23T15:43:00.001+02:00

Jakiś czas temu wspomniałem o tej grze, jako o jednej z najbardziej oczekiwanych przez mnie produkcji w tym roku...

Natknąłęm się dziś na drugą część video dziennika developerów, w którym twórcy przybliżają nam świat, i fabułę Dead Space.

Nowy tv spot Mrocznego Rycerza

2008-06-23T12:59:00.001+02:00

W internecie pojawił się nowy telewizyjny spot do nadchodzącego filmu o facecie noszącym kostium nietoperka.

Transformers 2 "Corvette Concept"

2008-06-22T13:45:00.002+02:00

Czyżby nowy Bumblebee?

Źródło: jalopnik.com

"Call of Duty: World at War" trailer

2008-06-22T00:12:00.001+02:00

Zwiastun najnowszej odsłony Call of Duty.

Megan Fox nawija o "Transformers 2"

2008-06-20T15:06:00.001+02:00

Pojawiły się nowe plotki dotyczące Transformers 2. Tym razem ich źródłem jest Megan Fox, aktorka uznana niedawno za najseksowniejszą kobietę świata.

Megan odkrywa przed nami prawdziwe sekrety nadchodzącego filmu. Jednym z nich jest zupełnie zaskakująca i niespodziewana wiadomość iż druga część będzie dziesięć razy bardziej widowiskowa niż poprzednia!
Trzymamy dziewczynę za słowo i na seans przyjdziemy ze specjalnym urządzeniem mierzącym poziom widowiskowości.

Aktorka twierdzi również, że wątek miłosny między Mikaelą a Samem (dwójką głównych ludzkich bohaterów) będzie tylko jednym z wielu wątków filmu. No ładnie... Mamy nadzieję, że podołamy skomplikowanej fabule.

Na końcu dowiadujemy się, że zdjęcia do kontynuacji powstaną w wielu egzotycznych miejscach! Czyżby twórcy nie zamierzali nakręcić całego filmu w studiu? Takiej sensacji jeszcze nie było!

Z resztą, wszystkie te nowinki bledną wobec słów reżysera, Michaela Baya, który powiedział do aktorki po prostu: "Wyglądaj najgoręcej jak tylko możesz" ;).

Źródło: FilmWeb

Firefox 3 nareszcie dostępny!

2008-06-20T01:19:00.002+02:00

Po długim oczekiwaniu, Mozilla wypuściła nareszcie finalną wersję swojej czołowej przeglądarki.
Firefox 3, bo taki numerek nosi ta odsłona, jest szybszy i ładniejszy (choć wiadomo - o gustach się nie dyskutuje ;).

Wyjściu "liska" towarzyszyła kampania "spreadfirefox", której założeniem było pobicie Rekordu Guinessa w liczbie ściągnięć przeglądarki jednego dnia (dumnie donoszę, iż redaktorzy Nerdspota wzięli w niej udział :).
W chwili gdy piszę te słowa, wynik wynosi 579137807 ściągnięć. Czy to wystarczy aby ustanowić rekord?
Okaże się ;)

Przecieki z MicroSoft'u

2008-06-16T23:54:00.001+02:00

Bardzo prawdopodobne że Microsft'owi nie uda się nikogo zaskoczyć na tegorocznej edycji E3 gdzyż właśnie dziś wyciekły do Internetu informacje na temat niektórych planów giganta z Redmond. Oczywiście wszystko to jest jeszcze nie potwierdzone, ale źródło z którego te wiadomości wyciekły można uznać za bardzo wiarygodne. Zostały one wyłapane na http://www.intellisponse.com/ - stronie firmy zajmującej się badaniami rynku. Oczywiście teraz już wszystko zostało usunięte. Niestety dla MicroSoft'u, usunięto je za późno.

Najciekawszą rzeczą moim zdaniem, jest informacja o avatarach które miałby zastąpić używane dotychczas gamerpicture'sy. Microsoftowe avatary to xbox'owy odpowiednik animowanych, kreskówkowych ludzików - Mii, znanych z konsoli Wii. Gracz będzie mógł stworzyć swojego avatara za pomocą prostego edytora. Avatary te miałby być również, podobnie jak ludziki Mii, wykorzystywane w niektórych grach jako postacie.

Ponadto Microsft szykuje swoja odpowiedź na Singstara. Lips bo tak będzie się nazywała gra karaoke na konsolę XBOX360 sprzedawana ma być w komplecie z mikrofonami które będą miały wbudowany sensor ruchu - gracz byłby nagradzany punktami nie tylko za śpiewanie ale również za wykonywanie scenicznych ruchów. Mikrofony mają też posiadać światełko, które pulsować będzie w rytm naszego głosu. To akurat wydaje mi się... mało gustowne, ale to gra imprezowa tak więc mrygające światełka są jak najbardziej na miejscu. Gra zawierać będzie 30 piosenek oraz możliwość kupowania dodatkowych poprzez XBOX Live marketplace, najciekwaszą opcją wydaje się jednak możliwość zgrywania własnych piosenek z płyt CD. Lips wyciszać będzie oryginalny wokal umożliwająć nam swobodne śpiewanie, dodanie wyświetlanego na ekranie tekstu piosenki również nie będzie stanowić problemu. Jeśli informacje te okażą się prawdziwe to będzie to prawdziwy Singstar Killer gdyż przyznam szczerze że na każdej z edycji Singstara znalazłbym co najwyżej 5 piosenek które chciałbym "zbeszcześcić" swoim głosem.

LINKI:
http://www.xbox360fanboy.com/2008/06/15/rumor-avatars-are-microsoft-take-on-miis/

http://www.neogaf.com/forum/showthread.php?t=312708

RoninJack'owa paplanina

2008-06-12T12:25:00.001+02:00

Kolejne wideło, enjoy...

Call Of Duty: World at War

2008-06-11T21:48:00.001+02:00

Jak juz wspomnialiśmy w naszym podcast'cie w kolejnej części Call Of Duty znów wcielimy się w rolę żołnierza biorącego udział w 2 wojnie światowej.

Gra wykorzystywać będzie silnik Call Of Duty 4, levele w których toczyć się będą bitwy mają posiadać o wiele więcej interaktywnych elementów niż poprzednie części, a przez interaktywnych należy rozumieć żę będzie można je zniszczyć. Będzie to również pierwsza gra z serii ukazująca przemoc bardzo dosłownie. Twórcy gry twierdzą że to będzie najstraszniejsze Call Of Duty ever.

Tryb multiplayer ma wykorzystywać system z COD4, czyli będzie zbieranie punktów doświadczenia, odblokowywanie kolejnych broni i ulepszeń. Nowością mają być jednak pojazdy które obsługiwane będą przez kilku graczy jednocześnie. Oraz tryb Co-Operative dla 4 graczy.

Cóż przyznać muszę że brzmi to nieźle, aczkolwiek jestem przeciwny powrotowi do realiów 2 wojny. Czuję jakby był to krok wstecz. Poza tym moim zdaniem na rynku od jakiegoś czasu znajduje się stanowczo za dużo FPP'ów w realiach 2 wojny. Na pewno jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy była ogromna popularność serii COD, był to znak dla developerów informujący ich że 2 wojna się sprzedaje. Dlatego też COD4 mi się tak podobało, nie dosć że była to fenomenalna gra to jeszcze do tego nie byłem zmuszony po raz kolejny brać udziału w tych samych misjach, bo ile jeszcze bitew z okresu 2 wojny zostało do obsadzenia w grach? Chyba niewiele. Myślę że współczesne realia, albo nie daleka przyszłosc dają twórcą o wiele większe pole do popisu. Mimo wszystko jestem jednak ciekaw jak się zaprezentuje ta kolejna, 5 już odsłona tej zacnej serii.

Nerdspotonline podcast #1

2008-06-10T00:45:00.008+02:00

Przedstawiamy Wam pierwszy odcinek Nerdspotowego podcastu, w którym omawiamy najnowsze nowinki ze świata filmu i gier, a także dyskutujemy o filmie "Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki".

Jest to nasza pierwsza próba wyjścia poza ramy i stworzenia czegoś więcej niż tylko tekstowego serwisu. Mamy nadzieję, że Wam się spodoba i będziecie nas często odwiedzać. Liczymy przy tym na wyrozumiałość, z racji tego, że nie mamy jeszcze doświadczenia w tworzeniu tego typu audycji :).

nerdspotonline podcast #01

edit by RoninJack: Edward Norton jest współautorem scenariusza do Hulk'a... ogólnie mam nadzieje że wybaczycie nam drodzy czytelnicy i słuchacze drobne wpadki, których w tej edycji naszego podcast'u jest nie mało. Obiecujemy że następne audycje będą lepiej przygotowane pod wzlędem merytorycznym.

Uchh.. dawno już nie byłem taki oficjalny.

edit by Never: Komentować! :P

PS3 - pożeracz prądu...

2008-06-06T22:49:00.002+02:00

Według raportu opublikowanego przez Australijskie Stowarzyszenie Konsumentów grając na PlayStation 3 tygodniowo zużywamy średnio 33,34 kWh, co w przeliczeniu na złotówki daje nam koszt ok. 4,50 zł, czym PS3 zasłużyło sobie na miano najbardziej prądożernej konsoli.

XBOX360 również energooszczędną konsolą raczej nie jest, korzystając z tej konsoli zużywamy tygodniowo 26 kWh (ok. 3,50 zł).

Dla porównania, ostatnie dziecko Nintendo - Wii zużywa ok 10% tego co PS3 - 3,14kWh (ok. 0,42 zł) tygodniowo, co w sumie biorąc pod uwagę ze Wii to jedynie podrasowany GameCube nie jest zbyt dużym zaskoczeniem.

Tak właściwie pewnie mało kto grając na konsoli zastanawia się nad tym ile to ustrojstwo zużywa prądu, ale warto to wiedzieć chociażby po to żeby nie było zaskoczenia gdy przyjdzie do płacenia rachunku za prąd.

Maguire znowu zagra Spider-Mana

2008-06-06T22:15:00.005+02:00

Kolejny news wyszperany na FilmWebie.
J.K. Simmons, aktor wcielający się w rolę zrzędliwego naczelnego Daily Bugle donosi, że Tobey Maguire nie jest przeciwny powrotowi na plan "Spider-Mana 4".
Simmons również ponownie zagra Jonaha Jamesona, postawił jednak warunek. W projekt ma być zaangażowany Sam Raimi.

A więc Pajęczak powraca. Szykujcie packi!

Michael Bay zdradza tytuł kolejnych Transformersów

2008-06-06T21:59:00.004+02:00

Jak podaje serwis Filmweb, Michael Bay ujawnił tytuł kolejnej części filmu o gadających kupach złomu. "Transformers 2" najprawdopodobniej będą nosić podtytuł "Revenge of the Fallen".

Informacja ta nie jest pewna gdyż sam Bay, aby uchronić swoich widzów przed brakiem zaskoczenia postanowił co jakiś czas ujawniać nam całkowicie fałszywe informacje.

W filmie ma ponoć wystąpić nie mniej niż 20 mechanicznych puszek, a w rolę główną wcieli się oczywiście nasz ukochany nerdzik - Shia LaBeouf.

Singstar Eska: Hity na czasie (PS2) - Recenzja

2008-06-03T01:00:00.004+02:00

"Singstar" to jedna z pierwszych gier jakie zakupiłam na PS2.
W zestawie dostałam dwa mikrofony i konwerter USB SingStar, plus oczywiście grę.
Kiedy powtykałam kabelki do odpowiednich dziurek zaczęła się zabawa.

Pierwszą rzeczą po odpaleniu gry było założenie profilu, a potem przyszedł czas na wybór piosenki, do której będę mogła wyć w niebo głosy. Do wyboru mamy 30 piosenek, m.in. Sylwię Wiśniewską „12 łez”, Jennifer Lopez „Jenny From The Block”, Nelly Furtado „Promiscuous”, U2 „Beautiful Day”, czy Evanescence „Bring Me To Life”.
Niektóre „nutki” na mój gust nie bardzo nadają się do karaoke np. Akon „Lonely” (nie mam pojęcia co ta piosenka robi na płycie :P, jest niemelodyjna i absolutnie nie do śpiewania).

Mi najlepiej się „zawodzi” do piosenki pt. „12 łez” i tą też wybrałam sobie jako pierwszą.

Na ekranie pojawia się teledysk, wskaźnik postępu, wynik gracza, wskaźniki wyczucia tonacji i rytmu oraz na chwilę przez rozpoczęciem śpiewania - tekst (wyrazy rozdzielone są na części myślnikami, które sugerują nam, że istnieją dodatkowe nuty wymagające wyśpiewania :P). Jest to dość wkurzająca rzecz, ponieważ bardzo ciężko jest zaśpiewać nuta w nutę jak wokalista. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, jeśli nie znamy tekstu. Wtedy zanim uda nam się połączyć wyraz w całość i go zaśpiewać okazuje się, że trzeba już śpiewać następny wers.

Podczas naszej głosowej przygody możemy zdobyć tzw. złote nuty. Są to bardzo długie, bądź bardzo wysokie nuty za które zdobywamy dodatkowe punkty. Mamy do wyboru tryb solo, battle, duet lub freestyle. W tym ostatnim można śpiewać w dowolny sposób i nie martwić się o punkty :).

Po skończeniu utworu możemy raz jeszcze obejrzeć nasze esy floresy :P.
Eksperci zamieścili nawet kilka porad w książeczce dołączonej do gry. Zalecają trzymać mikrofon 3-5 cm od ust. Osobiście nie mogę jeszcze znaleźć złotego środka, ponieważ kiedy mikrofon jest zbyt blisko to buczy, a kiedy zbyt daleko to nie rejestruje moich „jęków” :P. Zachęcają także do głębokich oddechów kiedy widzimy wyjątkowo długie nuty, ale w praktyce zanim „odetchnę” przelatują mi kolejne. Nie podoba mi się jednak, że gra nie rozpoznaje mowy, a jedynie rozróżnia wysokość dźwięku. Zamiast śpiewać można mruczeć, oby w odpowiedniej tonacji ;).
Słabą jej stroną jest także brak możliwości ściągania piosenek z Internetu. Producenci nadrabiają to różnymi wersjami gry (Singstar Eska, Singstar R&B, Singstar Legends, Singstar Party, Singstar ‘80s, Singstar Pop, Singstar Rocks i Singstar). Jednak, czy aby na pewno można to uznać za pozytyw? Z jednej strony tak, bo mamy spory wybór i dużą różnorodność piosenek. Z drugiej strony utwory nie są na tyle dobrze dobrane żeby zaspokoić nasze rządze, a jedynie zmuszają do kupienia większej ilości płyt ;). Przykładowo Guitar Hero III: Legends Of Rocks na xbox’a 360 ma tak perfekcyjnie dobrane utwory, że każdego fana rocka doprowadza do muzycznego orgazmu ;).

Podsumowując, chciałabym posiadać inne płytki z tej serii, ale nie czuję „przymusu” i konieczności wykonania tejże czynności :). Jest to gra troszkę komercyjna i na pewno nie można zaliczyć jej do „perełek”. Mimo to zapewnia dużo radości i zabawy. Posiada swoje walory, m.in. mi bardzo podoba się opcja freestyle, ponieważ mogę w pełni skupić się na śpiewaniu zamiast się stresować wskaźnikami na ekranie :P. Freestyle rulez!!

Guitar Hero: Metallica już w pierwszym kwartale przyszłego roku

2008-06-02T22:45:00.004+02:00

Jeszcze do końca nie ochłonąłem po koncercie, a już me oczy i serce raduje news głoszący, że gra 'Guitar Hero: Metallica' została potwierdzona i wydana zostanie w pierwszym kwartale przyszłego roku.
Jeszcze tego roku, 29 czerwca do sklepów zawita natomiast Guitar Hero: Aerosmith. Ciekaw jestem jak ta gra się zaprezentuje; mam nadzieje że nie będzie to tylko GH z Aeorosmithową skórką. Ciekaw jestem dlatego, że znając życie GH: Metallica będzie za pewne tą samą grą tylko z innym zespołem na tapecie.

Metallica - 28.05.2008, Stadion Śląśki, Chorzów (nerdspotowa relacja)

2008-06-01T21:10:00.007+02:00

Choć zabrzmi to nieprawdopodobnie, Metallikę odkryłem dopiero w 1999 wraz z albumem „S&M”. Od tamtej pory ich muzyka towarzyszyła mi prawie zawsze, a Metallica stała się nieodłącznym elementem mojego życia. Nigdy nie szalałem z pasji, nie zapamiętywałem tekstów ani nie czytałem wszystkich możliwych nowinek z życia zespołu, ale ich utwory nie raz dawały mi kopa gdy nie miałem energii, zmuszały do zadumy gdy nie mogłem się skupić i przyprawiały mnie o ciarki gdy słyszałem soczyste riffy.

Zespół odwiedził już Polskę kilka razy, ale niestety nie miałem sposobności zjawić się na żadnym ich występie.
Wyobraźcie więc sobie mój zachwyt kiedy dowiedziałem się o majowym koncercie. Podniecenie było tym większe, iż obiecałem sobie, że kiedyś usłyszę ich na żywo choćby nie wiem co! Kupno biletów było tylko formalnością – moja obecność na tym koncercie była pewna.

Ileż wydarzeń miało miejsce od momentu, gdy przeczytałem newsa o przyjeździe Metalliki do Polski aż do samego koncertu! Ja jednak pamiętam tylko chwilę gdy wchodziłem na płytę Stadionu Śląskiego, a oczom mym ukazał się las... głów ;).
Tysiące stojących i siedzących ludzi; kobiet i mężczyzn, długowłosych i „na jeża”, niskich i wysokich, „normalnych” i „wykręconych”. Ich widok - zebranych wszystkich w jednym miejscu zapierał dech w piersiach. Cały stadion wypełniała atmosfera oczekiwania i podniecenia. Nietrudno było poczuć ten nastrój i stać się częścią tłumu – wielką, różnokolorową plamą o wspólnej świadomości i tylko jedną myślą... Metallica!

Stałem na płycie, pocąc się i denerwując, a mój zegarek wyliczał leniwie sekundy do godziny 21 – planowanego wyjścia zespołu na scenę.
W pewnym momencie rozbłysły reflektory; ich oślepiające światło skierowane było prosto w publikę. Oczy piekły mnie niemiłosiernie, ale podniecenie tylko wzrosło. Gdzieś za mną usłyszałem ryk tłumu przesuwający się powoli w moją stronę. Odwróciłem się zaciekawiony jego źródłem i zobaczyłem gigantyczną meksykańską falę sunącą po tylnich sektorach. Poczułem jak jeżą mi się włosy na karku.

Z głośników leciały cicho rozgrzewające dźwięki różnych utworów rockowych. Publiczność podrygiwała nieśmiało oczekując na gwiazdę wieczoru.
Wtem muzyka ustała. Nieoczekiwaną ciszę zastąpił szum podekscytowanego tłumu. Gwar trwał kilka minut i nagle przeszedł w ogłuszający ryk. Ze sceny dotarły do mnie dźwięki „The ecstasy of gold” - utworu zapowiadającego wejście Metalliki.
Dookoła mnie wydobywał się wrzask z tysiąca gardeł aby przejść ostatecznie w ogłuszający pogłos. Wydawało mi się, że już głośniej krzyczeć się nie da... Myliłem się. Na scenie pojawił się zespół. Ryk stał się głośniejszy, wręcz bolesny dla uszu. Myślałem, że moje bębenki dłużej tego nie wytrzymają,.. i znowu się myliłem. Metallica zaczęła grać.

Od tej chwili wspomnienia stają się chaotyczne. Pamiętam niekończącą się ekstazę, Hetfielda krzyczącego „Oh yeah?!”, publiczność odpowiadającą „YEAH!”. Pamiętam mój głos próbujący przebić się przez wrzaski innych ludzi śpiewających wraz z zespołem, cudowne „Nothing Else Matters” z tysiącami zapalniczek i telefonów komórkowych wzniesionych w górę, zaskakujące „Devil's Dance”, zachwycające „One” z niesamowitym pokazem pirotechnicznym. Wciąż słyszę w głowie „Seek and destroy”, które zespół zagrał na sam koniec doprowadzając tłum do szaleństwa. Nie mogę zapomnieć Hetfielda, który tak dobrze dogadywał się z polską publicznością. chwaląc głośno flagę przygotowaną przez polski fanclub Metalliki i zachwalając nas mówiąc z podziwem „And after four years you're still here”.

Choć chaotyczne, każde wspomnienie z tego koncertu wciąż jest żywe w mojej pamięci. Nadal potrafię zamknąć oczy i poczuć tą samą ekstazę, przywołać fragment niemal każdego utworu i usłyszeć ogłuszający wrzask tłumu. Nawet pisząc tę relacje czuje niemal te same emocje, które towarzyszyły mi na płycie Stadionu Śląskiego.
I tylko jedna myśl rujnuje cały efekt i sprawia, że mina nieco mi rzednie. Myśl ta nie daje mi spokoju i wymusza we mnie ciągłą walkę z samym sobą.
A myślą tą jest... JA CHCĘ JESZCZE RAZ!!!.

Wyobraź sobie że stoisz na płycie stadionu, dokładnie w samym centrum tłumu wyczekujących koncertu ludzi. Na trybunach fani szaleją robiąc meksykańską falę, rozglądasz się dokoła. Widok jest niesamowity. W chwilę potem na scenie zaczyna się jakiś ruch, a z głośników słychać utwór AC/DC – It’s a long way to the top (If you wanna rock and roll). Chcąc nie chcąc zaczynasz się rozgrzewać podskakując razem z tłumem. Nagle światła gasną, ale tylko na chwile by zaraz potem rozbłysnąć i ujawnić czterech muzyków którzy pojawili się właśnie na scenie. Od tego momentu, od chwili gdy usłyszysz pierwszy riff, pierwsze „yeah” Hetfield’a nie liczy się kim byłeś przed wejściem na koncert, nie liczy się czy przyszedłeś tu z ciekawości, do towarzystwa, czy też jesteś po prostu fanem. W tej chwili po prostu kochasz Metallicę…

Krótko mówiąc JA CHCĘ JESZCZE RAZ!

Wii Fit - smacznego

2008-06-01T17:03:00.001+02:00

Szalone króliki z UbiSoft'u powracają w swojej trzeciej już grze. Produkcje z tej serii właściwie nigdy mnie nie interesowały ale mimo to cieszę się z tej nowej odsłony, gdyż oznacza to więcej wykręconych i prześmiesznych trailerów takich jak ten:

Chylę czoła przed grafikami i animatorami z UbiSoft, ich króliki to jedne z najbardziej uroczych a jednocześnie najbardziej upiornych stworzeń na jakie możemy się natknąć w grach video.

Koncert Metalliki

2008-05-27T12:41:00.004+02:00

Jutro, czyli 28 maja na Stadione Śląskim zagra METALLICA. Supportować będą MACHINE HEAD oraz MNEMIC.

Oczywiście dzielna ekipa NerdSpota zrelacjonuje cały koncert z nowej furgonetki transmisyjnej zakupionej dzięki datkom naszych czytelników (także nie krępujcie się wysyłać nam pieniędzy :P).

Będzie byczo! :D

Nine Inch Nails "The Slip" - Recenzja

2008-05-27T01:16:00.001+02:00

Nine Inch Nails "The Slip" (2008)

1. 999,999

2. 1,000,000

3. letting you

4. discipline

5. echoplex

6. head down

7. lights in the sky

8. corona radiata

9. the four of us are dying

10. demon seed

Trent Reznor zrobił fanom nie lada niespodziankę kiedy 5 maja biezącego roku nagle bez ostrzeżenia udostępnił na stronie zespołu całkowicie bezpłatnie swoje najnowsze dziecko, album „The Slip”. Przyznam jednak że początkowa faza „wow” szybko minęła i ustąpiła miejsca wątpliwościom – „Ale jak to? Nowy album? Tak szybko? Za darmo?”. Nine Inch Nails to zespół bardzo bliski memu sercu, zespół którego piosenki nie raz poprawiały mi humor, zmuszały do refleksji, albo po prostu dawały solidnego kopa. Czekanie na kolejne dzieło Pana R było swoistym rytuałem, godzinami siedziałem w necie, czytałem dyskusje na forach, szukałem wycieków i czytałem wywiady dotyczące nadchodzącego albumu. Teraz to wszystko zostało mi zabrane. Dostałem po prostu samą muzykę.

Pierwszy kontakt z płytą nie należał do udanych. Właściwie w ogóle nie miałem ochoty jej słuchać, po prostu nie byłem gotowy na nowy album NIN. Musiał więc on trochę odczekać aż przetrawię i przyjmę do wiadomości fakt że nagle pojawił się nowy longplay jednego z moich ulubionych zespołów a ja go nie wyczekiwałem od roku z wypiekami na twarzy. Gdy przyszło jednak do słuchania… sprawy przybrały zupełnie inny obrót…

Pomijając subtelne, ambientowe intro, płyta rozpoczyna się od dwóch mocnych uderzeń w postaci utworów „1,000,000” i „Letting You”. Oba utwory to szybkie, nasycone agresją i energią kawałki które mocno trzepią po uszach. A po nich następuje przerwa na… tańce. Tak jest, Trent po raz kolejny odwiedza „około popowe” okolice i raczy nas bardzo przebojowym i tanecznym utworem który na szczęście jednak dzięki charakterystycznym gitarom nie gubi NIN’owego klimatu. Począwszy od hipnotycznego „Echoplex” płyta zaczyna powoli wytracać tempo. Na szczególną uwagę zasługuje utwór „Head Down” którego senny, ciągnący się refren po prostu… wciąga. „Lights In The Sky” to bardzo spokojny i klimatyczny utwór którego nastrój potęguje wywołujący ciary szept Trent’a. Na The Slip znajdują się też dwa utwory instrumentalne które jednak nie do końca mnie przekonują. Pierwszy z nich – „Corona Radiata” jest moim zdaniem za długi i zbyt wolno się rozkręca przez co zupełnie wybija mnie z rytmu i negatywnie wpływa na moje postrzeganie tej płyty jako całości. Drugi instrumental jest zdecydowanie lepszy i przypomina trochę świetny „The Mark Has Been Made” z pamiętnego „The Fragile”. Album wieńczy utwór „Demon Seed” który łączy w sobie cechy utworów „1,000,000” i „Echoplex” i stanowi dobre podsumowanie płyty.

„The Slip” mimo początkowego kiepskiego wrażenia spowodowanego głównie sposobem dystrybucji w końcu przekonał mnie do siebie. Nie jest to na pewno najlepszy album NIN jednak na pewno też i nie najgorszy. Jest tu właściwie wszystko co w NIN lubię. Są agresywne gitarowe wymiatacze, jest bardzo przebojowy singiel którego można posłuchać zawsze gdy ma się ochotę na coś niezobowiązującego ale chciałoby się przy okazji posłuchać głosu Trenta. Jest też i nastrojowa wywołująca ciary na plecach ballada. Reasumując to po prostu więcej NIN które znamy i kochamy i do tego za darmo. Gdzieniegdzie ponadto przebijają się oznaki tego że Trent ciągle się rozwija i poszukuje i chociaż czasem zdarza mu się zapędzić w tych eksperymentach zbyt daleko i zabłądzić („Corona Radiata”) to jednak Trent i ja zawsze będę potrafił mu wybaczyć. Jako że album jest dostępny do ściągnięcia za darmo zachęcam do pobrania go i przesłuchania każdego otwartego na nowe muzyczne doznania. Miejcie tylko na uwadze to że jeśli chodzi o NIN, nie jestem obiektywny i jest spora szansa na to że w ogóle wam się ta płyta nie spodoba.

LINKI:
http://theslip.nin.com/ - wchodząc na tą stronę można sciągnąć za darmo cały album w kilku różnych formatach.

Halo 3 - Recenzja

2008-05-25T22:53:00.001+02:00

Każdy producent konsol ma swojego Mario. W przypadku Microsoftu jest to bez wątpienia Master Chief któremu platforma XBOX sporo zawdzięcza. Jego gra stała się flagowym tytułem pierwszego XBOX’a a kontynuacja mimo że krytykowana za cliffhanger’owe zakończenie przez długi czas nie schodziła z pierwszej pozycji listy najpopularniejszych gier na XBOX Live. Jak się więc prezentuje nasz dzielny Master Chief w swojej kolejnej, trzeciej już grze? Oczekiwania były spore gdyż jest to pierwsze Halo nowej generacji.

Na początku... było Halo

Halo 3 rozpoczyna się dokładnie w momencie w którym zakończyła się część druga. Master Chief siedząc za sterami porwanego statku zmierza z ogromną prędkością w kierunku powierzchni ziemi kończąc tą podróż mało subtelnym lądowaniem. Jeśli nie jesteście weteranami serii i nie macie zielonego pojęcia o tym czym jest „Halo”, co to jest „Flood” ani kto to jest „Cortana” to przed przystąpieniem do gry zachęcam do skorzystania z Wikipedii gdyż w przeciwnym razie fabuła będzie dla was zupełnie niezrozumiała.

Jak zostać Master Chief'em

Ten akapit mógłbym napisać w dwojaki sposób. Mógłbym narzekać na to że twórcy poszli na łatwiznę, nie wprowadzili żadnych rewolucyjnych zmian do samej rozgrywki. Że to tylko kolejna gra FPP. Że znowu chodzimy, strzelamy i ewentualnie od czasu do czasu wsiądziemy do jakiegoś pojazdu. Ale czy ktoś naprawdę oczekiwał rewolucji? Gracze chcą po prostu więcej Halo. Chcą Master Chief’a, i chcą konkretnego zakończenia trylogii. Poza tym „więcej Halo” to tak naprawdę o wiele więcej niż ma nam do zaoferowania większość gier FPP. Każdy element został tu dopracowany i dopieszczony. Mamy szeroki wybór ciekawych broni z których strzelanie jest naprawdę satysfakcjonujące. Mamy fizykę która sprawia że wrogowie i przedmioty odpowiednią reagują na granaty…. rozumiecie o co chodzi?:> Sterowanie odbywa się tak jak w większości konsolowych FPP’ów. Lewej gałki używamy do poruszania się a prawej do celowania. Natomiast strzelamy wciskając prawy spust. Za pomocą lewego spustu możemy w każdej chwili rzucić granatem. Wyjątkiem są sytuacje w których używamy jednocześnie dwóch broni, wtedy lewy spust odpowiada za strzelanie z karabinu trzymanego w lewej ręce. Bardzo spodobało mi się to rozwiązanie. Sterowanie pojazdami mimo iż na początku wydaje się mało intuicyjne i raczej… dziwne? Po kilku minutach zaczyna się je doceniać. Nowością w tej części serii są natomiast różnego rodzaju powerup’y które możemy podnieść i zachować na później. Jednym z ciekawszych jest „Bubble Shield”, przedmiot który w miejscu w którym go użyjemy tworzy tarczę zatrzymująca wszystkie pociski. Tarcza ta jednak działa w obie strony, tak więc chroniąc się za nią musimy się liczyć z tym że sami również niko go nie trafimy. Ciekawą opcją z której bardzo często korzystałem jest również możliwość brutalnego oderwania stacjonarnego działka od jego podstawy i korzystania z niego jako broni ręcznej. W takiej chwili widok chwilowo przechodzi w tryb TPP a nasz bohater porusza się zdecydowanie wolniej. Generalnie Halo 3 to kawał solidnego FPP’a stworzonego przez ludzi którzy znają się na rzeczy.

Co-Op, multiplayer i takie tam…

Po przejściu kampani można odczuć pewien niedosyt, jest ona naprawdę krótka. Przeciętny gracz powinien ją skończyć góra w przeciągu 10h. Oczywiście są jeszcze wyższe poziomy trudności, oraz możliwość zmierzenia się ponownie z kampanią w trybie w którym nasze dokonania zostaną ocenione w formie wyniku p unktowego, do rozgrywki możemy zaprosić także znajomych i wraz z nimi jeszcze raz przejść kampanię, nie wiem jak wy ale ja zawsze opcję Co-Op witam z otwartymi ramionami. Jednak trybem który bez wątpienia najbardziej wydłuża żywotność gry jest tryb multiplayer. Potyczki możemy toczyć zarówno na jednej konsoli w trybie split-screen (do 4 graczy), jak i online za pośrednictwem usługi XBOX Live i tu gra naprawdę rozwija swoje skrzydła. Mamy dostęp do niezliczonej ilości trybów a ponadto dzięki opcji „Forge” możemy nawet stworzyć własny tryb rozgrywki, zapisać go i udostępnić innym graczom. Tryb „Forge” obejmuje również prosty edytor map, nie pozwala on niestety na modyfikowanie samej geometrii mapy, możliwa jest jednak zmiana rozmieszczenia broni, pojazdów. Mamy też dostęp do każdego z obiektów pojawiających się w grze, takich jak wybuchające beczki i tym podobne. Edytor map w połączeniu z możliwością kręcenia filmów otwiera nam zupełnie nowe możliwości zabawy i przypomina mi trochę pod tym względem GTA, grę którą każdy na pewno chociaż raz odpalił tylko po to by poszaleć po mieście i zrobić jak największe spustoszenie. Tu nie mamy żyjącego miasta… ale możemy ustawić np. 50 wybuchających becze k i wjechać w nie na pełnej prędkości jakimś pojazdem, nagrać to i udostępnić innym graczom do obejrzenia. Tryb „Forge” był strzałem w dziesiątkę ze strony ludzi z Bungie, dzięki niemu można być pewnym że serwery XBOX Live jeszcze przez bardzo długi czas będą przepełnione ludźmi mającymi ochotę skopać komuś dupę w Halo 3.

Co widać, co słychać...

Grafika w Halo utrzymana jest w bardzo charakterystycznym stylu, dominują bardzo jaskrawe kolory i zaokrąglone kształty zwłaszcza jeśli chodzi postacie obcych i ich wyposażenie. Ziemską stronę konfliktu reprezentują już jednak bardziej „poważne” barwy takie jak różnego rodzaju brązy i szarości co fajnie kontrastuje z bogatą paletą kolorów obcych. Jeśli chodzi o scenerie to podczas swojej wędrówki odwiedzimy dżunglę, plaże, instalacje obcych oraz ziemską bazę wojskową nie zabrakło też obowiązkowego levelu śniegowego. Jakkolwiek grafika nie powala to jednak w szystko zostało wyrenderowane z dużą dbałością o szczegóły, tekstury są ostre, a duża liczba realistycznych cieni i efektów świetlnych sprawia że raczej nikt nie pomyli tej gry z jej poprzedniczką. Halo 3 to po prostu bardzo ładna gra i co najważniejsze zachowująca stała prędkość animacji nieraz łapałem się na tym że podczas większych strzelanin nastawiałem się już że gra zaraz zwolni, ale nic takiego nigdy nie miało miejsca. Oczywiście na siłę mógłbym się przyczepić do kilku technicznych wpadek, takich jak wczytujące się z opóźnieniem tekstury, albo przenikające przez teksturę piasku ciała zabitych jednak są to wpadki które praktycznie w żaden sposób nie wpływają na przyjemność czerpaną z gry. W kwestii oprawy audio na szczególną uwagę zasługuje muzyka która idealnie moim zdaniem pasuje do klimatu i stylu graficznego Halo. Ponadto jest bardzo filmowa i zawsze nabiera tempa w odpowiednich momentach, po prostu cudo. Aktorzy podkładający głosy do dialogów również spisali się bardzo dobrze i wypadają przekonywująco. Nie mam tez zastrzeżeń do efektów dźwiękowych, są na poziomie. Generalnie cała oprawa audio-video prezentuje się bardzo okazale i nie można jej nic zarzucić. Może oprócz tego że nie powala (no może za wyjątkiem muzyki;) ).

Czyżby kolejne zwycięstwo Master Chief’a?

Oczywiście, Halo 3 to bardzo dobra produkcja. Każdy jej element trzyma wysoki poziom, a charakterystyczny styl i postać Master Chief’a sprawiają że jest to gra której nie sposób pomylić z żadną inną. Nie rewolucjonizuje ona gatunku FPP, ale chyba nikt tego od niej nie oczekiwał. Zamiast tego otrzymujemy produkt dopracowany pod każdym względem. Solidnego shooter’a FPP z niesamowicie rozbudowanym trybem multiplayer, a tryb „Forge” oprócz tego że wprowadza wiele świeżości do trybu multi pozwala sądzić że ekipie Bungie pomysłów nie brakuje i nie zamierzają spoczywać na laurach.. znaczy na Halo.

NerdSpot Show... wkrótce... mam nadzieje...

2008-05-23T14:29:00.001+02:00

Ok... wiem nie jestem odpowiednią osobą na odpowiednim miejscu.. ale trudno... będziecie się musieli przyzwyczaić:P

We're gonna do it! Oh yeah!:P

Najbardziej oczekiwane gry tego roku - by RoninJack...

2008-05-23T02:51:00.001+02:00

Pierwsza połowa roku już prawie za nami... wkrótce czeka nas przedwakacyjny potem jesienny a potem przedświąteczny wysyp gier. W gąszczu całej masy dobrze zapowiadających się tytułów postanowiłem wyróżnić kilka tych produkcji w które muszę koniecznie zagrać. Na pierwszy ogień idzie:

Mirror's Edge - twórcy znanej serii "Battlefield" postanowili zrewolucjonizować gatunek FPP i tchnąć w niego nową jakość. Oczywiście takie słowa padające z ust developerów słyszeliśmy już nie raz. Jednak po obejrzeniu trailera jestem skłonny im uwierzyć.

Bayonetta - o tej grze nie wiem właściwie nic ale po obejrzeniu teaser'a pojawia się w głowie tylko jedna myśli "to devil may cry z sexy laską zamiast dantego" i szczerze mówiąc wcale nie będę czuł się zawiedziony gdy te przypuszczenia się sprawdzą. Poza tym... dude! ona ma shotgun'a w obcasach! How cool is that? :P

Gears Of War 2 - tutaj właściwie nie ma się co rozpisywać, zamiast tego może po prostu przytoczę hasło od którego CliffyB (twórca Gears Of War) zaczyna każdy wywiad dotyczący GoW2: "Bigger, better, and more badass" i na wszelki wypadek gdybyście mu nie wierzyli -> click here

Dead Space - Zasadniczo właściwie żadna gra z gatunku survival horror za wyjątkiem Resident Evil'a 4 nie była w stanie zwrócić, albo przykuć mojej uwagi na dłużej. Oglądając filmiki z tej gry wywnioskowałem jedną rzecz... twórcy na pewno oglądali i polubili Obcego oraz Ukryty Wymiar (Event Horizon). Ta gra wprost ocieka klimatem tamtych filmów, i to mi się właśnie strasznie podoba. Uwielbiam klimaty SF, uwielbiam opuszczone wraki statków kosmicznych i uwielbiam gdy wraki te skrywają mroczną tajemnicę... krótko mówiąc Dead Space to survival horror tworzony z myślą o mnie:P

Konsolowa nextgeneracja...

2008-05-21T16:28:00.001+02:00

Od mniej więcej miesiąca jestem posiadaczem XBOX'a 360 i jak na razie za sobą mam takie tytuły jak GTAIV, Halo 3, Assassins Creed i Guitar Hero III. Moje wynurzenia dotyczyć jednak będą trzech pierwszych tytułów, tytułów które są właściwie sztandarowymi przykładami gier nowej... a właściwie już obecnej generacji. Może miałem zbyt duże oczekiwania ale podczas gdy naprawdę świetnie się przy tych grach bawiłem to jednak nie wydały mi się one jakimś przełomem. Owszem graficznie prezentują się bardzo ładnie, tekstury są ostre, kolory żywe, modele postaci cieszą liczbą widocznych szczegółów a ilość różnych efektów świetlnych i filtrów robi wrażenie. Moc obliczeniowa nowych konsol pozwala również na renderowanie jednocześnie o wiele większej ilość obiektów co umożliwia przedstawienie w grach scen których twórcy gier musieli w zasadzie unikać tworząc gry na konsole poprzedniej generacji. Więc do czego zmierzam? Do tego że cały potencjał drzemiący w nowych konsolach jest wykorzystywany w najbardziej oczywisty sposób czyli do poprawienia jakości grafik, no i ok. Ale niech w parze z grafiką idą też nowe rozwiązania w gameplay'u gdyż czasami podczas grania w Assassin'a, zwłaszcza podczas walk miałem wrażenie że sam szkielet tej gry (wyłączając po mistrzowsku zrealizowaną koncepcję płynnego wspinania się i biegania po dachach) został wyciągnięty z gry sprzed 2-3 lat i ubrany w grafikę HD. Drodzy twórcy gier, jeśli juz tworzycie w dziejszych czasach grę w której walczymy za pomocą miecza niech wrogowie reagują realistycznie na zadawane przez nas ciosy, niech na ich ciałach pojawiają się dziury po pchnięciach i ślady po cięciach a nie animacja podczas której miecz po prostu przechodzi przez model postaci wroga nie pozostawiając żadnych śladów.. oprócz odrobiny krwi. To naprawdę smutne zwłaszcza że Assassin może pochwalić się naprawdę zapierającymi dech w piersiach krajobrazami. W Halo 3 natomiast ogólne wrażenie nextgenowości psują rzeczy w stylu zwłok zatapiających się w teksturze piasku bez żadnych dodatkowych efektów graficznych. Wygląda to po prostu kiepsko. Może trochę przesadzam, może mam zbyt duże oczekiwania i jestem pewien że za rok, dwa takich wpadek będzie coraz mniej... jednak póki co się zdarzają i czasem skutecznie psują mi przyjemność obcowania z grą.

The World Ends With You - czyli zostań emo...

2008-05-15T22:01:00.001+02:00

Nareszcie. Po około 3 tygodniach od dnia premiery udało mi się dostać World Ends With You. Czy warto było tyle czekać? Gram dopiero około 3-4h ale mogę juz stwierdzić że tak! Ta gra chwyciła mocno ten gasnący powoli gatunek jakim jest jRPG i zabrała go w niezbadane dotychczas dla niego rejony. Okazało się że gdy się postarać można sprawić że poczuję on się tam całkiem nieźle. Każdy element tej gry po prostu jest na miejscu i wspógra w idealnej harmoni z pozostałymi. Nie będę sie teraz wdawał w szczegóły gdyż gra czeka. Recenzja wkrótce...

Iron Man

2008-05-14T00:16:00.015+02:00

Dlaczego tak bardzo lubimy filmy o superbohaterach?
Większość z nich to przecież tylko napakowani faceci z kwadratowymi szczękami mający tendencje do chodzenia w majtkach na spodniach. Do tego są zazwyczaj obrzydliwie bogaci, a ich służący noszą imiona postaci z wenezuelskich telenowel.
Nie wspomnę już nawet o ich śmiesznej modzie na peleryny. Pomyślcie tylko - gdyby któreś z Was zjawiło się w pracy lub szkole nosząc pelerynie, prawdopodobnie już zawsze chodzilibyście z przyczepioną do pleców karteczką "kopnij mnie", a Wasi dotychczasowi koledzy notorycznie wywracaliby wam tacki z jedzeniem. Wystarczy jednak, że podniesiecie kilka samochodów, spierzecie tyłki paru złoczyńcom i nagle staniecie się najfajniejszymi gośćmi w mieście. Oczywiście pod warunkiem, że Wasze majtki na spodniach będą firmowe.

W całym universum superbohaterów, faceci w maskach to bogate gbury (Bruce Wayne vel. Batman), pierdoły (Peter Parker vel Spiderman) albo kompletni lalusie (Clark Kent vel Superman - jedyny "bezmaskowiec").

Jak na tle swoich "kuzynów" wypada bohater "Iron Mana"?

Tony Stark jest geniuszem, właścicielem firmy produkującej i sprzedającej broń. Ma pieniądze, sławę, cięty język, wysoko rozwinięte poczucie humoru, lubi szastać forsą, hazard i szybką jazdę samochodem . Jest przystojny, świetnie radzi sobie z kobietami, a do tego cechuje go całkowity brak odpowiedzialności. Czy ktoś go jeszcze nie polubił?

Takiego Tony'ego poznajemy na początku filmu.
Niestety, nic co dobre nie może trwać wiecznie.
Podczas pokazu skonstruowanych przez siebie rakiet, nasz bohater jest świadkiem rzezi amerykańskich żołnierzy. Podczas masakry sam zostaje ranny, a następnie wzięty do niewoli przez terrorystów.
Napastnicy zmuszają Starka do zbudowania śmiercionośnych rakiet, które zaprezentował wcześniej na pokazie. Ten jednak wpada na inny pomysł i konstruuje potężny egzoszkielet, za pomocą którego chce wyrwać się z łap ciemiężców (jak pragnę zdrowia, zawsze chciałem użyć tego słowa... podobnie jak poprzedniego zwrotu :P).

Traumatyczne przeżycia pozostawiają w Tonym trwały ślad. Po powrocie do domu postanawia skończyć z produkcją broni; zamierzając poświęcić się dla dobra ludzkości.

W tym momencie większość filmów staje się przewidywalna. Bohater najczęściej przeobraża się w ponuraka, szyje sobie kostium z lajkry i doczepia do piersi obrazek z jakimś zwierzęciem lub robakiem. Potem wychodzi na dach wieżowca, wypina ową pierś i sterczy tam jak głupi przez kilka godzin dopóki wiatr nie zaplącze mu peleryny wokół twarzy lub nie zachce mu się do toalety (swoją drogą, scenarzyści zdają się zapominać o potrzebach biologicznych superbohaterów - większość z nich nie ma nawet rozporków!)

Przemiana Tony'ego Starka wyglądała nieco inaczej. Najpierw zaczął zalecać się do Gwyneth Paltrow (odgrywająco rolę Pepper Potts - seksowniejszą wersję batmanowego Alfreda), a potem skonstruował czadowy kombinezon, dzięki któremu stał się niemal niezniszczalny. To jednak nie uczyniło go choć odrobinę mniej zabawnym, bezczelnym i beztroskim. Czy może być coś fajniejszego? :D

Może gdyby Bruce Wayne był bardziej jak Tony, przygody Batmana nie przypominałyby tak bardzo telenoweli?

Wertując możliwości kostiumu Iron Mana, aż chce się powiedzieć "takie rzeczy to tylko w Erze". Zbroja pozwala Starkowi latać, przekraczać barierę dźwięku, jest odporna na pociski, wzmacnia jego siłę, a do tego można z niej strzelać. Czy wspominałem już o wbudowanym telefonie? iPhone może się schować.

Kiedy Tony wskakuje w kombinezon na ekranie dzieją się rzeczy, które sprawiają, że trudno nie poczuć przechodzących po plecach dreszczy, a na usta ciśnie się klasyczne "łoł".

Nasz bohater ucieka przed myśliwcami, niszczy czołgi i wyciąga ludzi przez ścianę, jednocześnie sypiąc żartami jak z rękawa i rozmawiając z kumplem przez telefon. A wszystko to przy wtórze dającej kopa muzyki (tu dudududu tu duudududu duuum!)

W rolę Starka wcielił się Robert Downey Jr. - aktor który jeszcze nigdy nie "superbohaterzył".
To był błąd.
Chyba nie ma sensu żebym niepotrzebnie rozpisywał się na temat tego, jak poradził sobie z rolą. Myślę, że moje wcześniejsze słowa mówią same za siebie...
Dodam tylko, żę "Robert Downey Jr. IS Iron Man!".
I kropka!

Muzyka, ujęcia, praca kamery, efekty specjalne - wszystkie te elementy stoją na wysokim poziomie.
Najważniejsze jest jednak, że "Iron Man" to prawdziwy film o superbohaterze.
Mamy tu wypasiony kostium (bez peleryny i majtek na spodniach - HA!), wybuchy, strzelaniny, piękne kobiety, mnóstwo humoru i świetnie zarysowane postacie.
Twórcy filmu zaserwowali nam kawał wyśmienitej rozrywki, której wady (jest ich na tyle mało, że nie warto ich nawet wymieniać) rekompensuje nam coś, co w tego rodzaju kinie jest chyba najważniejsze, czyli notoryczne powtarzanie "suuupeeer" w co drugiej scenie.

Gdyby ta recenzja była programem "Duże dzieci", w tej chwili przyszedł by czas na pytanie, czy przyjmujemy "Iron Mana" do naszego grona?
A więc?
...
JASNE KURDE, ŻE TAK!

Guitar Hero IV... perkusja, wokal i tworzenie własnych piosenek (niepotwierdzone informacje)

2008-05-13T10:19:00.001+02:00

Na forum NeoGAF pojawił się wątek w którym autor pisze iż w jego ręce niebędący jeszcze w sprzedaży kwietniowy numer miesięcznika Game Informer w którym to znajduje się spory artykuł dotyczący IV odsłony serii Guitar Hero.

Największą nowością niewątpliwe będzie możliwość grania na perkusji i śpiewania. Oprócz tego gra pozwalać będzie na tworzenie własnych piosenek i udostępniania ich innym użytkownikom. Gracze po raz pierwszy w historii serii będą mogli stworzyć własną postać.

Niewiele wiadomo natomiast o liście dostępnych w grze piosenek, padły jedynie nazwy takich zespołów jak: Linkin Park, Van Halen, The Eagles i Sublime. Wszystkie piosenki dostępne w grze mają być oryginalnymi wykonaniami.

W artykule pojawia się też wzmianka o nowej gitarze która wprowadzi nową mechanikę gry. Tego jestem najbardziej ciekaw, zwłaszcza że niedawno kupiłem Guitar Hero III i pomyślałem... no fajnie teraz już mam gitarę to ewentualnie będę tylko gry kolejne kupował. Niestety przeliczyłem się.

GTAIV - Recenzja (Single Player)

2008-05-11T23:50:00.001+02:00

Napisanie recenzji takiej gry jak GTAIV to naprawdę rzecz nie łatwa. Premiera tego tytułu to jedno z największych multimedialnych wydarzeń ostatnich lat. Gra w ciągu tygodnia zarobiła 500 mln $. Krytycy wychwalają ją pod niebiosa, a gracze szaleją. Trudno w takiej sytuacji zachować obiektywizm. Czasem sam już nie wiem czy naprawdę ta gra tak bardzo mi się podobała czy też ten cały szum i seria maksymalnych ocen w prasie sprawiły że widzę w tej grze coś więcej niż tylko kolejne GTA?

Przyznam szczerze że pierwsze godziny spędzone z grą poddały pod wątpliwość obiektywizm wszystkich tych recenzentów którzy dali tej grze 10/10. Oczywiście wszystko zostało dopracowane, ulepszone i ubrane w ładną grafikę… ale nie dostrzegałem w tej grze tego czegoś co powinny mieć gry zbierające takie recenzje. Jak się potem okazało najbardziej next-genowym elementem GTAIV jest jej fabuła. Główny wątek mimo iż z początku nie wydaje się zbyt porywający… z godziny na godzinę wciąga coraz bardziej.

Niko Belic świeżo upieczony imigrant z europy wschodniej przybywa do stanów zwabiony przez swojego kuzyna Romana obietnicami dostatniego życia pełnego kobiet i sportowych samochodów. Niestety szybko okazuje się że Roman ma dosyć bujna wyobraźnię i tak naprawdę na samochody i kobiety będziemy musieli własnoręcznie zapracować wykonując zadania dla mafijnych bossów. Historia zdaje się nie odbiegać zbytnio od standardów serii, diabeł tkwi jednak w szczegółach. Przede wszystkim Niko mimo iż potrafi zabijać bez mrugnięcia okiem to tak naprawdę jest miłym… i przede wszystkim lojalnym człowiekiem. Bardzo łatwo było mi się z nim zidentyfikować i zżyć. Niko nie jest jednak jedyną postacią w którą twórcom udało się tchnąć dusze. Właściwie każdy z naszych zleceniodawców jest pełnowymiarową postacią, ma swoje problemy i uczucia o których mówi. To nie są jedynie zabawne karykatury mówiące Ci co masz robić.

Te świetnie napisane postacie i dialogi w połączeniu z poprawionym gameplay’em już w zasadzie wystarczyłyby mi aby przyznać tej grze maksymalną lub prawie maksymalną ocenę. Jednak ludzie z Rockstar wprowadzili jeszcze jedno nowe dla serii GTA rozwiązanie. W kluczowych momentach gry możemy dokonać wyboru, kto zginie a kogo zostawimy przy życiu. Nie wydaje się żeby to było coś wielkiego, ale jednak połączenie świetnie napisanego scenariusza, doskonałych dialogów i bohatera z którym możemy się identyfikować zmusza nas do emocjonalnego zaangażowania się. Czasem jeśli dana postać w ogóle nie przypadała nam do gustu od razu dokonamy wyboru.. innym razem natomiast będziemy się długo zastanawiać zanim pociągniemy za spust.

Tyle się napisałem o fabule a zupełnie pominąłem kwestię gameplay’u. To dlatego że w podstawowych kwestiach to jest po prostu kolejne GTA. Nadal kradniemy samochody, strzelamy do ludzi i ścigamy różnych podejrzanych typów siejąc po drodze spustoszenie. Gra wyróżnia się jednak na tle swoich poprzedniczek ulepszoną fizyką jazdy. Samochody wydają się teraz cięższe, a model zniszczeń jest bardziej realistyczny. Ponadto uderzając w coś przodem przy dużej prędkości możemy wylecieć przez przednią szybę gdyż Niko jak przystało na twardziela nigdy nie zapina pasów. Ważną zmianą jest również poprawiony system automatycznego celowania wraz z możliwością strzelania z ukrycia. To chyba moja ulubiona rzecz z tych gameplayowych nowości. Dzięki niej strzelaniny są bardzo emocjonujące i efektowne. Grafika jakkolwiek ładna, nie można powiedzieć by zrywała kask. Jednak ponownie chodzi tu o szczegóły, budynki nie są jedynie klockami z nałożoną teksturą. Każdy został wymodelowany z niesamowitą dokładnością. Uwagę zwracają również znakomite efekty świetlne i pogodowe. Ogólnie miasto wydaje się tętnić życiem i to jest chyba największym graficznym osiągnięciem. Miłym dodatkiem są również mini gry takie jak bilard czy darts’y w które możemy pograć sami bądź też zaprosić do gry jednego z poznanych w grze NPC’owych przyjaciół. W kafejce internetowej możemy natomiast sprawdzić pocztę, i surfować bo przezabawnych stronach wirtualnego Internetu. Istnieje nawet możliwość korzystania z serwisów randkowych.

Naprawdę trudno mi ocenić tą produkcję. Z jednej strony wydaje się że nie wprowadza niczego nowatorskiego do sprawdzonej już formuły… z drugiej wręcz przeciwnie, wciągająca, mroczna i chwytająca za serce fabuła to właściwie to czego zawsze mi w tej serii brakowało… bo mimo iż pościgi kradzionymi samochodami czy sterczenie ze snajperką na dachu wieżowca zawsze jest fajne… to jednak dla mnie największą motywacja jest chęć poznania zakończenia dobrej historii. Wierzcie lub nie ale GTAIV to pierwsza gra z tej serii którą ukończyłem. Wy też powinniście to zrobić.

Recenzja została napisana na podstawie wersji gry na konsolę XBOX360.

Portal - Recenzja

2008-05-10T19:35:00.001+02:00

Żeby mieć z głowy najważniejszą rzecz, powiem od razu że Portal to doskonała produkcja warta każdej wydanej na nią złotówki. Mogliście słyszeć od znajomych, czytać w Internecie lub w prasie branżowej o tym jak nowatorska i wspaniała jest ta gra. Jest to jednak jeden z tych tytułów o których po przeczytaniu jakiejś chwalebnej recenzji myślicie sobie „o co chodzi?”.

Zatem zacznijmy od początku. Portal to gra oparta na pomyśle wykorzystanym w darmowej produkcji pt „Narbacular Drop”. Tytuł ten będący tworem grupki studentów przykuł uwagę szefów Valve. Zatrudnili oni większość ekipy twórców „Narbacular Drop” i dali im do dyspozycji silnik Source. Tak właśnie zrodził się Portal. Gra w której kierujemy poczynaniami bezimiennej kobiety będącej szczurem laboratoryjnym korporacji Aperture Science. Zostaje ona wpuszczona do specjalnie przygotowanego labiryntu pełnego zagadek do których rozwiązania musi użyć jedynego dostępnego w tej grze narzędzia a mianowicie pistoletu pozwalającego tworzyć na gładkich powierzchniach połączone ze sobą portale. Powyższy opis prawdopodobnie nie wzbudził w was większego entuzjazmu jednak wierzcie mi, sposób w jaki ta koncepcja została zaimplementowana w grze budzi podziw. Na początku gracz jest stopniowo uczony podstaw korzystania z tego niecodziennego urządzenia jakim jest „Aperture Science Handheld Portal Device” by następnie zaznajomić się z jego mniej oczywistymi możliwościami. Oczywiście nie oznacza to że jesteśmy w tej grze prowadzeni za rączkę, nikt nam nie mówi dokładnie co mamy zrobić, wszystkiego uczymy się sami słuchając lakonicznych podpowiedzi GLaDOS czyli sztucznej inteligencji doglądającej naszych poczynań, oraz studiując uważnie otoczenie… gdyż levele zostały zaprojektowane w taki sposób aby sugerowały nam pewne rozwiązania… zwłaszcza jeśli w danym levelu „Portal Gun’a” musimy wykorzystać w nowy, nieznanym nam wcześniej sposób.

Oprócz nowatorskiej i zrealizowanej bezbłędnie „portalowej” koncepcji tytuł ten może również pochwalić się świetnymi dialogami, czy raczej monologami GLaDOS. Nieraz będziemy szczerzyć się do ekranu słuchając jej sarkastycznych komentarzy. Właściwie oprócz satysfakcji z rozwiązywania kolejnych zagadek, chęć usłyszenia co będzie miała do powiedzenia GLaDOS jest jedną z tych rzeczy która sprawia że od gry nie można się oderwać. Ja przeszedłem ją już 3 razy i myślę nad czwartym. Fani Half-Life’a natomiast będą mile zaskoczeni fabularnymi nawiązaniami do tej serii.

Technicznie gra również stoi na wysokim poziomie i mimo iż silnik Source powoli zaczyna zdradzać swój wiek nie ma się jednak do czego przyczepić. Bardzo podoba mi się desgin leveli, jest taki właśnie sterylno-laboratoryjny co naprawdę pomaga we wczuciu się w klimat. Oko cieszą również zaokrąglone kształty Portal Gun’a jak i innych urządzeń na które natkniemy się podczas gry, takie jak zautomatyzowane wieżyczki obronne.

Oddzielny akapit należy się oprawie audio. Aktorka pokładająca głos do GLaDOS odwaliła kawał dobrej roboty. Nie wiem jak ona to zrobiła ale wypowiadane przez nią teksty brzmią tak bezdusznie i komputerowo ale jednocześnie da się w nich wyczuć pewną nutkę sarkazmu. Naprawdę gratuluję talentu Pani Ellen McLain a twórcom gry wyczucia w dobrze aktorki. Warto jeszcze wspomnieć o niesamowicie przebojowej piosence z credistów która nawet została nagrodzona między innymi przez IGN.com.

Krótko mówiąc Portal to gra w którą powinien zagrać każdy kto chociaż odrobinę interesuje się grami. Ta gra po prostu nie może się nie podobać. Nie jest ani zbyt trudna, ani za łatwa. Jest wciągająca, satysfakcjonująca i zmusza do myślenia a ponadto jest bardzo, bardzo zabawna. Czegóż więcej można chcieć od takiej formy rozrywki jaką jest gra video?

Gears Of War 2 gameplay...

2008-05-10T17:41:00.002+02:00

Pojawił się pierwszy filmik przedstawiający gameplay kontynuacji jednego z największych XBOX'owych hitów.

Kliknij tu aby obejrzeć

Wygląda na to że w dwójce twórcy poszli na całość jeśli chodzi o skalę bitew...

Enjoy.....

Wpadka Capcomu...

2008-05-10T13:06:00.002+02:00

Kilka tygodni temu Wii otrzymało port jednej z najpiękniejszych i najbardziej nowtorskich gier ostatnich lat - "Okami". Niestety wkrótce po premierze okazało się iż na okładce można dopatrzyć się znaku wodnego strony ign.com. Wygląda na to że grafik tworzący okładkę wykorzystał przy jej tworzeniu obrazek z gry udostępniony na stronie ign'u. Dlaczego? wydawać by się mogło że Capcom jako studio tworzące grę (no niedokładnie, grę stworzyło nieistniejące juz podstudio capcomu - Clover Studio) powinno mieć dostęp do dużej ilośći artów z gry.

GTAIV - Niko w kraju nieograniczonych możliwości...

2008-05-09T13:47:00.001+02:00

Przyznam szczerze że na GTAIV wcale nie czekałem... głównie dlatego że nie posiadałem żadnej z nextgenowych konsol. Tak się jednak złożyło że na kilka dni przed premierą stałem sie posiadaczem XBOX'a 360. Mimo to nie zamierzałem kupować tej gry. Niestety... a może jednak na szczęście ta cała masowa histeria na punkcie tej gry, oraz kosmiczne oceny w prasie skłoniły mnie do sięgnięcia po najnowszą część złodziejskiej sagi. Po pierwszych kilku godzinach byłem w sumie rozczarowany. Gra nie oferowała żadnych rewolucyjnych zmian, była jedynie poprawioną i ładniejszą wersją GTA. Teraz jednak mam za sobą prawie 30h grania i powoli kończę główny wątek i moje zdanie o tej grze uległo diametralnej zmianie. To po prostu świetna, bardzo grywalna gra. Jej największą zaletą jest doskonała, wysoce angażująca emocjonalnie fabuła, która sprawia że maksymalnie wczuwamy się w każdą strzelaninę czy pościg, a obie te rzeczy są bardzo filmowe. Zwłaszcza strzelaniny które do złudzenia przypominają wymiany ognia znane z najlepszych filmów akcji.
Niko - główny bohater czwartej części GTA to chyba najsympatyczniejszy i najbardziej ludzki antybohater z jakim miałem do czynienia czy to w grach czy w kinie. Naprawdę trudno go nie polubić i nie identyfikować się z nim...
Po raz pierwszy w GTA mamy również możliwość decydowania w kluczowych momentach, kto zginie a kto przeżyje... ta możliwość w połączeniu z angażującym wątkiem fabularnym sprawia że nieraz długo będziemy się nad takim wyborem zastanawiać...
Uchhh to narazie tyle... gdy skończę i ochłonę.. przyjdzie czas na recenzje...
Stay tuned :>

iPod nano 4GB (3 Generacja)

2008-04-04T12:03:00.000+02:00

iPod, to nazwa rozpoznawalna chyba przez każdego… a przynajmniej przez ludzi używających na co dzień muzycznych odtwarzaczy mp3. iPod to najpopularniejszy mp3 player na świecie. Przez długi czas jednak go dyskryminowałem… postrzegałem to urządzenie raczej jako stylowy gadżet który każdy kto chce być „cool” musi mieć. Jako że jednak od dłuższego czasu szukałem nowego odtwarzacza, a nowy iPod Nano spełniał właściwie wszystkie moje wymagania, a że dodatkowo miałem okazję go kupić po bardzo atrakcyjnej (amerykańskiej) cenie… postanowiłem spróbować i przekonać się czy to jedynie sprytnie wypromowany bubel czy też naprawdę doskonały produkt.

Design
Pierwsze co rzuca się w oczy biorąc do ręki ten odtwarzacz to jego naprawdę niewielkie rozmiary, przed zakupem oglądałem mnóstwo zdjęć i filmików tego sprzętu, mimo to gdy wziąłem go do ręki byłem w szoku, jest naprawdę „nano”. Uwagę zwraca również fakt że obudowa tego iPod’a w całości wykonana jest z metalu (aluminium) przez co sprawia wrażenie bardzo solidnej, ponadto jest bardzo przyjemna w dotyku. Jedynym mankamentem design’u jest według mnie tył obudowy który wykonany jest z wyszlifowanego na błysk aluminium, takie rozwiązanie może i jest efektowne ale sprawia że już po kilku dniach używania naszego iPod’a tył sugerował będzie że posiadamy go co najmniej od roku.

Interfejs, gniazda itd.
W parze z prostym lecz cieszącym oko designem urządzenia idzie prosty, funkcjonalny i cieszący oko interfejs. Ekran podzielony jest na dwie części po lewej mamy listę opcji, z prawej strony natomiast wyświetlana jest graficzna reprezentacja danej opcji, np. gdy podświetlimy pozycję „Music” wyświetlać nam się będą okładki naszych albumów, gdy najedziemy na “Video” ujrzymy klatki z wgranych do iPod’a filmów. Jednak to nie koniec wizualnych atrakcji, po włączeniu funkcji CoverFlow w menu „Music” naszym oczom ukazuje się rząd okładek od naszych albumów który możemy płynnie przewijać. Jest to rozwiązanie wprowadzone po raz pierwszy w iPhonie a następnie w iPodzie touch. Podobna funkcja dostępna jest również w programie iTunes. Jednak obecność tej opcji w tak małym urządzeniu naprawdę wprawia w zdumienie. Oczywiście oprócz tego że CoverFlow cieszy oko jest również moim zdaniem bardzo funkcjonalnym sposobem przeglądania naszej muzycznej biblioteki.
Poruszanie się po menu odbywa się za pomocą dotykowego panelu w kształcie koła pośrodku którego znajduje się przycisk służący do wybierania podświetlonej opcji. Oprócz tego urządzenie posiada przyciski dzięki którym z dowolnego menu możemy odtwarzanie zatrzymać/wznowić oraz przejść do odtwarzania następnego bądź też poprzedniego utworu. Generalnie obsługa jest prosta i intuicyjna, nie mam jej nic zarzucenia. Czasem doskwiera jedynie fakt że regulacji głośności dokonuje się za pomocą dotykowego panelu, możliwe jest to jednak wyłącznie na ekranie „Now Playing”, dobrym rozwiązaniem byłoby umieszczenie np. z boku oddzielnego przycisku do regulacji głośności.
Wszystkie gniazda iPoda Nano znajdują się na dole odtwarzacza, znajdziemy tam port do którego podłączamy kabel łączący iPoda z komputerem bądź też inne akcesoria. Obok po prawej umieszczone jest gniazdo słuchawkowe natomiast po lewej mamy przełącznik „Hold” przesuniecie go w prawo blokuje przyciski sterujące.
Podsumowując, menu urządzenia jest proste, czytelne i łatwe w obsłudze, nie pozbawione jest też miłych dla oka graficznych fajerwerków. Sterowanie jest na tyle intuicyjne że mało który użytkownik będzie odczuwał potrzebę zajrzenia do instrukcji. Jeśli zaś chodzi o gniazda to nie ma tu żadnych niespodzianek, jest tylko to co jest niezbędne.

Muzyka
Na wstępie chciałbym zaznaczyć ze nie jestem audiofilem. Nie oznacza to że zadowalam się byle czym jeśli chodzi o jakość odtwarzanej muzyki ale też nie popadam w przesadę. Uznajmy więc że jestem przeciętnym słuchaczem… i jako taki mogę powiedzieć że jakość dźwięku wydobywającego się z tego małego pudełeczka jest bardzo dobra. Przesłuchałem już na nim kilka moich ulubionych albumów i jakości dźwięku nie mam naprawdę nic do zarzucenia.Nano posiada wbudowany equalizer jednak możliwy jest jedynie wybór jednego z kilkudziesięciu gotowych ustawień. Osobiście equalizera nie używam.Przeglądać załadowaną muzykę można na różne sposoby, jednym z nich jest wspominany wcześniej „CoverFlow”, oprócz tego można też posegregować utwory według wykonawców, według albumów lub też wyświetlić alfabetyczną listę wszystkich piosenek. Możliwe jest również wyszukiwanie poprzez wpisanie pierwszych kilku liter tytułu utworu bądź nazwiska wykonawcy. Nano obsługuje również play listy które możemy stworzyć wcześniej w programie iTunes i przenieść na odtwarzacz, możliwe jest również utworzenie play listy używając do tego celu tylko menu iPod’a. Ograniczeni jesteśmy jednak wtedy jedynie do piosenek znajdujących się w pamięci player’a.

Wideo i podcasty
Jedną z nowości w 3 generacji iPodów Nano jest możliwość odtwarzania plików video. Niektórych ludzi średnio może pociągać oglądanie filmów na 2 calowym ekranie. Warto jednak wziąć pod uwagę jaki to jest ekran. Otóż ekran jest fenomenalny, Apple chwali się że wyświetlacz w iPodzie Nano posiada taką samą rozdzielczość jak ekran w wersjach Video i Classic z tym że jest o pół cala mniejszy. Co to oznacza? Oznacza to że na jeden cal przypadają 204 piksele. W praktyce obraz na ekranie Nano jest wyraźniejszy a kolory są żywsze. Co prawda to nadal 2 calowy ekran i faktycznie pod 2 godzinach oglądania oczy mogą odmówić posłuszeństwa jednak do oglądania teledysków, wideo podcastów czy też nawet seriali iPod Nano nadaje się doskonale.
Skoro już mowa o podcastach, program iTunes możemy ustawić tak by np. po podłączeniu iPoda przegrywane zostały wszystkie epizody których jeszcze nie obejrzeliśmy/ nie przesłuchaliśmy lub tez np. tylko 1 najnowszy. Załadowane podcasty wyświetlają się w oddzielnej kategorii w menu odtwarzacza jak nazwanej jak nietrudno się domyślić „Podcasts”

Gry
Tak jest iPod Nano to prawdziwie multimedialna maszyna. Odtwarza muzykę, filmy a nawet umożliwia granie w proste gry zręcznościowe i logiczne. Standardowo w odtwarzaczu załadowane są 3 gry iQuiz, Klondike i Vortex. Gdy standardowe gry nam się znudzą możemy teoretycznie zakupić nowe w iTunes store, dlaczego tylko teoretycznie? O tym za chwilę.
Wracając do 3 standardowych gier. Pierwsza z nich czyli iQuiz jest moją ulubioną. Jak sama nazwa wskazuje jest to quiz. Rozpoczynając nową grę możemy wybrać tematykę np. seriale telewizyjne. Dodatkowe zestawy pytań dostępne są do ściągnięcia w Internecie lub możemy je zrobić samemu. Jednak najciekawszą opcja jest moim zdaniem quiz muzyczny który tworzy pytania na podstawie muzyki znajdującej się w pamięci iPod’a. Jak to działa? Otóż program odtwarza nam np. fragment jednej z naszych piosenek i prosi o podanie jej tytułu lub też pokazuje okładkę albumu i pyta się o rok wydania tej płyty. Zabawa jest przednia. Kolejne dwie nie przypadły mi aż tak bardzo do gustu ale fajnie że są. Klondike to po prostu pasjans a Vortex to klon arkanoida.

iTunes + iTunes Store
Do wymiany danych z komputerem niezbędne jest ściągniecie i zainstalowanie programu iTunes. Program ten podobnie jak i odtwarzacz jest prosty w obsłudze. Posiada też bardzo duże możliwości. Wersja dla Windows ma jednak jedną poważną wadę. Strasznie się ślimaczy, i wiem że nie jest to problem związany z moim komputerem gdyż przeszukując różne fora internetowe natknąłem się na wiele postów ludzi niezadowolonych z szybkości działania iTunes w wersji dla Windows. Aczkolwiek jeśli używamy iTunes tylko do synchronizowania naszego iPoda można to jakoś przeboleć. A jeśli ktoś naprawdę nie chce używać tego programu, w Internecie znajdzie wiele alternatywnych programów do przenoszenia muzyki i filmów na iPoda. Nawet popularny odtwarzacz WinAmp ma wbudowana obsługę odtwarzaczy firmy Apple.
Mieszkając w Polsce pozbawieni jesteśmy dostępu do sklepu iTunes Store i nie wiadomo kiedy ta sytuacja ulegnie zmianie. Wielka szkoda gdyż w iTunes store za pomocą jednego kliknięcia kupić można odcinki bądź całe sezony ulubionych seriali, nowości muzyczne, albo wspominanie wcześniej iPodowe gry.

Bubel to czy nie?
Pozostało mi już tylko odpowiedzieć na pytanie postawione na początku. Odpowiedź brzmi: iPod Nano to świetny produkt, doskonały i prosty w obsłudze odtwarzacz muzyczny który również doskonale radzi sobie z odtwarzaniem video. Posiada doskonały ekran a wydobywający się z niego dźwięk jest bardzo dobrej jakości. Cieszą również bajery w stylu CoverFlow czy możliwości grania w gry. Mimo że brak oddzielnego przycisku do regulacji głośności czasem mi doskwiera i nie obraziłbym się gdyby iTunes działało nieco płynniej to jednak jestem w pełni zadowolony z zakupu i mogę polecić ten odtwarzacz każdemu kto szuka ładnego i małego playera o dużych możliwościach za w miarę rozsądną cenę.

LINKI
Dane techniczne odtwarzacza -> http://www.apple.com/pl/ipodnano/specs.html